Het schilderij 'Marteldood van de H. Catharina' wordt niet zozeer besproken in de overtuiging dat het een topwerk is van de Nederlandse schilderkunst maar omdat het geschilderd is door Karel van Mander, die wereldberoemd werd door het 'Schilder-boek' dat hij in 1604 heeft uitgegeven. Met dat boek luidt hij de, in het Nederlands gestelde biografische kunstgeschiedenis in. 

Emile Claus is slechts na een langzame evolutie tot een zuiver, voldragen luminisme gekomen. 'IJsvogels' uit 1891 is in dit opzicht een typisch werk, omdat het nog de kenmerken draagt van een vroegere stijl, maar daarbij volop aan het begin staat van de beste en meest vruchtbare periode uit de carrière van de kunstenaar.

Roelandt Savery die het schilderij 'Plundering van het Dorp'  heeft gemaakt is te Kortrijk in 1574 geboren. Algemeen wordt aangenomen dat het schilderij in 1604 is ontstaan. Het onderwerp van het schilderij was eigentijds en populair: sinds Bruegels 'Kindermoord' en 'Volkstel­ling' werd dergelijk thema meermaals hernomen. 

Deze kunstenaar wordt aangeduid met de noodnaam 'Meester van de Magda­lenalegende', omdat zijn belangrijkste werk een altaarstuk is dat tonelen uit het leven van de heilige Magdalena voorstelt. Op dit schilderij is Maria te halven lijve afgebeeld. Zij zit rechtop, in driekwart profiel naar links gedraaid. Het lichaam van het Kind is in dezelfde richting gekeerd als dat van zijn moeder.

Dit bronzen figuurtje werd door de kunstenaar 'Vaardige Vrouw' gedoopt. Jozef Cantré had zich een stijl geschapen zonder com­promissen, zonder 'Spielerei', streng en zuiver, maar uiterst gevoelig. Hij was in zijn diepste wezen vóór alles plasticus is en zijn beste hout­sneden zijn ondenkbaar zonder het meesterschap over de vorm. 

Met dit tafereel, 'De Dood van Onze-Lieve-Vrouw', maken wij kennis met de meest boeiende schilder in de reeks van de zogenaamde Vlaamse Primitieven. Hugo Van der Goes gebruikt een heel ander palet dan de andere vijftiende-eeuwse schilders: geen enkele kleur is werkelijk frank, het zijn eindeloze schakeringen die de stemming van zijn gemoed weer­geven.

Bij de eerste aanblik is dit schilderij 'Vliegende man' vreemd en verward, een picturale chaos waar niets onmiddellijk herkenbaars thuishoort, doch het werk is kleurrijk, heftig en opwindend, het houdt het oog in de ban. Rood, geel, blauw : de drie hoofdkleuren vormen bij Karel Appel contrasten, felheid, uitbarsting, kreet in verf.

Stobbaerts levert in vele van zijn schilderijen adembenemende voorbeelden van een met volstrekte schilderkunstige trefzekerheid vertolkte realistische visie op de natuur. Zo een is ook het kleine doek ‘Na de middag’: een parel van directe gedistingeerde zintuiglijkheid, nobel vakmanschap en waarachtige kunstvaardigheid.

Adriaan Brouwer is een haast legendarische figuur in de geschiedenis van de Vlaamse schilderkunst. Zo populair is hij zelfs, dat hij als het ware bij de lokale folklore kon worden ingelijfd. De 'Drinkebroers aan tafel' - ook wel eens als de 'Bolspelers' aangeduid - zijn het enige, onbetwistbaar authentieke schilderij van Brouwer dat zich in een Belgische verzameling bevindt.

Op het Gentse schilderij, 'De Heilige Hiëronymus in gebed', stelde Bosch zijn patroon­heilige voor, in gebed in het binnenste van een grot op de grond uitgestrekt, met gesloten ogen mediterend over het crucifix dat hij in de armen houdt.

Oude kinderportretten, zoals 'Het jongetje met de jachthonden',  maken doorgaans een bevreemdende indruk. Er gaat een aangename en open indruk uit van het portret als geheel. Tegelijk verbaast ons de kledij. Het staat stijf van de zijde en de strikken. Houding en mimiek zijn van die der volwassenen afgekeken. 

In de Hasseltse straat te Tongeren, op de plaats ge­naamd Tiendenschuur, werden alle bij elkaar een veer­tigtal terracottabeeldjes gevonden. Voor de vondst van zulk groot aantal beeldjes bij elkaar heeft men maar één verklaring kunnen vinden, nL dat het hier zou gaan om een wijoffer.

'De Oogst' is één der 27 aanmerkelijke miniaturen uit het Hennessy-getij­denboek. Dit getijdenboek, zo genoemd naar een 19de-­eeuwse Ierse bezitter behoort tot de merk­waardigste verluchte handschriften is een parel van 16de-eeuwse Vlaamse boek­verluchting. 

Jean Brusselmans was vijfenvijftig jaar toen hij, in 1938, dit schilderij 'Payottenland' met zijn brede, fiere en toch simpele handtekening bekleedde. Deels door zijn eenzelvig, al te vierkant karakter, doch veeleer om zijn zeer per­soonlijke stijl, die zelfs ingewijden tegen de borst stootte, was hij aangewezen op de eenzaamheid der sterken.

Toen in 1930 het Maagdenhuismuseum zijn deuren voor het publiek opende, heeft men wel zorg gedragen de prachtige reeks van 63 papkommen in Antwerps plateel een ereplaats toe te kennen. 

De korte kunstenaarsloopbaan van Willem Vogels valt bijna helemaal samen met de opkomst en het bloeitijdperk van het impressionisme in België. 'De Groentemarkt te Oostende' is een van de verrukkelijkste doeken die Vogels ons nagelaten heeft.

Wanneer U naar deze Kruisiging kijkt dan wordt U getroffen door de abnormale verhouding tussen de drie kruisen die hoog oprijzen boven het landschap en de massa mensen die zich rond de plaats van de kruisiging beweegt. De schilder heeft dit panneel in twee delen opgevat: boven Christus en de twee moordenaars, beneden de menigte toeschouwers.

Het leven van Zannekin vertellen in negentien pren­ten, zoals de Grave het heeft gedaan, is geen kinderspel, ook niet wanneer men de houtsnede ge­bruikt als 'medium' zoals dat nu heet. Hoe de Grave dit heeft klaargespeeld leert de prent hierbij: Zannekin wordt uit Veurne gebannen. 

Jakob Smits trachtte in zijn schilderijen het essentiële, het archetypische, ook van het landschap dat hem inspi­reerde, te vatten en vast te leggen in voorstellingen waarin niets aan het toeval werd overgelaten. De Molen in de Kempen is in de rij der Kempische landschappen van Jacob Smits wat men zou kunnen noemen een samenvattend voorbeeld.

In 1933, één jaar voor zijn overlijden, voltooide Pablo Gargallo te Parijs de meer dan levensgrote 'Profeet'. Dit kunstwerk is de bekroning geworden van een ganse evolutie die de kunstenaar ononderbroken heeft doorgemaakt.

We erkennen dadelijk in de jeugdige, schone, schou­wende en rijk geklede op Van Eyck's voorstelling Sinte Barbara, en wel aan de attributen die onafscheidbaar met haar naam verbonden zijn: de toren met de opvallende drie vensters,  de palmtak, symbool van haar martelaarschap en op haar schoot het nieuwe testament, het Boek des Levens. 

De periode waarin Eugeen Laermans zijn 'Stakingsavond' schildert is er een van sociale beroeringen en industriële vooruitgang. De arbeiders worden zich meer en meer van hun rechten bewust en hun misnoegbeid zal uitgroeien tot een alge­mene staking. 

Aan de hand van een aantal documenten weten wij dat de Brugse stadsmagistraat en de kerkbesturen herhaaldelijk bestellingen aan het atelier van Jan Provost hebben toevertrouwd. Toch is er maar één werk bewaard gebleven: een voorstelling van Het Laatste Oordeel op pa­neel, dat hij in 1525 voor de Schepenkamer van het Stadhuis leverde.

Vreemd schilderij, zult u zeggen, waar ik absoluut niets van begrijp. Verwarrend werk dat mij wel intrigeert, maar niet ontroert. Ofwel: studentengrap, die ik niet kan aanvoelen als kunst... Het zijn de opmerkingen die men hoort over ieder surrealistisch werk en zeker over een schilderij van René Magritte.