Lismonde is een van die zeldzame kunstenaars die zich hoofdzakelijk wijden aan de tekening. Neemt men bovendien in acht, dat hij dit kunstgenre uitsluitend in wit en zwart beoefent, dan zou men bezwaarlijk zijns gelijke in België kunnen ontmoeten. 

De twee genoemde en gereproduceerde apostelen zijn willekeurig gekozen uit een reeks van dertien beeldjes, die ongeveer even hoog zijn. Hun artistieke kwaliteit is bijna evenwaardig. Zij zijn afkomstig van een apostelbalk en behoren nu tot een apostelgang. 

Het schilderij van Servranckx, 'Verheerlijking van het machinisme' , dat hierbij gereprodu­ceerd wordt, is helemaal kenschetsend voor die geo­metrische en mechanistische kunststroming, zoals ze was bij de aanvang, op het ogenblik dat het doek geschilderd werd. Het ontstond in 1923, toen Ser­vranckx zesentwintig jaar oud was.

In reproduktie wordt hier het middenpaneel getoond van het driedelig 'Sacramentsaltaar' dat er in zijn geheel uitziet als een drieluik, wat het in werkelijk­heid niet is, omdat de zijluiken het middenpaneel niet kunnen overdekken. Volgens die traditie heeft Rogier van der Weyden in zijn 'Sacramentsaltaar' het toedienen van de zeven sacramenten in zeven verhalende episodes afgebeeld.

'Nature morte' noemen het de Fransen en de Italianen, en die benaming is juist. 'Stilleven' noemen wij het, en de Duitsers en de Engelsen, en deze betiteling is subtiel. De artiest die als de schepper van de Vlaamse stillevenkunst in de meest algemene zin beschouwd wordt, is de Antwerpenaar Frans Snijders, tijdgenoot van Rubens. 

Over Jacob van Cothem is niet zo veel bekend. Onze beeldsnijder werkte in het eerste kwart van de zestiende eeuw, was lid  van de Sint-Lucasgilde, trouwde met Cordula de Hont en woonde in het huis 'den Slotel' , in de 'Kemmerstrate'. Driemaal werd bij hem voor Averbode een retabel gekocht, waarvan slechts dit ene van zijn hand is overgebleven. 

Dit wordt zomaar wat mijmeren over glas. Over het materiaal 'glas' en over drie, tamelijk willekeurig gekozen voorwerpen die uit dat materiaal vervaardigd zijn.

Nagenoeg honderd jaar geleden, in 1865, schilderde Leys dit portret van zijn dochter Lucie. Enkele jaren vroeger had hij reeds zijn zoon Julien geportretteerd; een jaar later volgden als tegenhangers het imponerende zelfportret en het zeer gevoelige portret van zijn vrouw; een waar familie­album dat men kan bewonderen in de Leys-zaal van het Museum te Antwerpen. 

Voor dit paneel van middelmatig formaat werd te Brugge een plaats ingeruimd naast de meesterwer­ken van de Vlaamse Primitieven in het Groeningemu­seum. Het stelt een geknielde dame voor, met haar patrones, de heilige Elisabeth van Hongarije. 

Géricault heeft geen omvangrijk œuvre nagelaten. Door  zijn vroegtijdige dood was zijn produktie niet zeer groot, en zijn beeltenis van de 'Waanzinnige moordenaar' uit het Museum voor Schone Kunsten te Gent is wel een der weinige schilderijen van Géricault die zich in ons land bevinden. 

Het Museum voor Moderne Kunst te Brussel bezit drie doeken van Paul Gauguin, een der voornaamste baanbrekers der moderne kunst. Het zonnig landschap 'Le Pouldu'  en het kleurrijk portret van Suzanne Bambridge wijzen er op dat hij aanvankelijk in de stijl van het impressionisme werkte. De definitieve, revolutionaire Gauguin openbaart zich echter in zijn ontroerend doek 'Calvarie'.

Op 13 augustus 1506 schreef Giovanni Balducci aan Michelangelo o.m. het volgende : 'Zendt het [beeld] naar Vlaanderen, namelijk naar Brugge'. Het beeld dat hier bedoeld wordt is de witmarmeren Madonna van Michelangelo in de O.-L.-Vrouwkerk te Brugge.

Onder de bui­tenlandse kunstwerken die voor de eretitel mees­terwerk in aanmerking komen dient Ribera's 'Marsyas door Apollo gevild' te worden gerekend. Dit doek van grote afmetingen heeft zijn betekenis te danken aan zijn hoge schilderkunstige kwaliteit en het feit dat het representatief is voor het oeuvre van Ribera.

Over het leven van Joachim Beuckelaer is bitter weinig bekend. Het hier besproken schilderij wordt conventioneel be­titeld als 'Groenteverkoopster', alhoewel het niet zo heel zeker is dat de schilder zijn onderwerp aldus heeft bedoeld.

Het schilderij 'Marteldood van de H. Catharina' wordt niet zozeer besproken in de overtuiging dat het een topwerk is van de Nederlandse schilderkunst maar omdat het geschilderd is door Karel van Mander, die wereldberoemd werd door het 'Schilder-boek' dat hij in 1604 heeft uitgegeven. Met dat boek luidt hij de, in het Nederlands gestelde biografische kunstgeschiedenis in. 

Emile Claus is slechts na een langzame evolutie tot een zuiver, voldragen luminisme gekomen. 'IJsvogels' uit 1891 is in dit opzicht een typisch werk, omdat het nog de kenmerken draagt van een vroegere stijl, maar daarbij volop aan het begin staat van de beste en meest vruchtbare periode uit de carrière van de kunstenaar.

Roelandt Savery die het schilderij 'Plundering van het Dorp'  heeft gemaakt is te Kortrijk in 1574 geboren. Algemeen wordt aangenomen dat het schilderij in 1604 is ontstaan. Het onderwerp van het schilderij was eigentijds en populair: sinds Bruegels 'Kindermoord' en 'Volkstel­ling' werd dergelijk thema meermaals hernomen. 

Deze kunstenaar wordt aangeduid met de noodnaam 'Meester van de Magda­lenalegende', omdat zijn belangrijkste werk een altaarstuk is dat tonelen uit het leven van de heilige Magdalena voorstelt. Op dit schilderij is Maria te halven lijve afgebeeld. Zij zit rechtop, in driekwart profiel naar links gedraaid. Het lichaam van het Kind is in dezelfde richting gekeerd als dat van zijn moeder.

Dit bronzen figuurtje werd door de kunstenaar 'Vaardige Vrouw' gedoopt. Jozef Cantré had zich een stijl geschapen zonder com­promissen, zonder 'Spielerei', streng en zuiver, maar uiterst gevoelig. Hij was in zijn diepste wezen vóór alles plasticus is en zijn beste hout­sneden zijn ondenkbaar zonder het meesterschap over de vorm. 

Met dit tafereel, 'De Dood van Onze-Lieve-Vrouw', maken wij kennis met de meest boeiende schilder in de reeks van de zogenaamde Vlaamse Primitieven. Hugo Van der Goes gebruikt een heel ander palet dan de andere vijftiende-eeuwse schilders: geen enkele kleur is werkelijk frank, het zijn eindeloze schakeringen die de stemming van zijn gemoed weer­geven.

Bij de eerste aanblik is dit schilderij 'Vliegende man' vreemd en verward, een picturale chaos waar niets onmiddellijk herkenbaars thuishoort, doch het werk is kleurrijk, heftig en opwindend, het houdt het oog in de ban. Rood, geel, blauw : de drie hoofdkleuren vormen bij Karel Appel contrasten, felheid, uitbarsting, kreet in verf.

Stobbaerts levert in vele van zijn schilderijen adembenemende voorbeelden van een met volstrekte schilderkunstige trefzekerheid vertolkte realistische visie op de natuur. Zo een is ook het kleine doek ‘Na de middag’: een parel van directe gedistingeerde zintuiglijkheid, nobel vakmanschap en waarachtige kunstvaardigheid.

Adriaan Brouwer is een haast legendarische figuur in de geschiedenis van de Vlaamse schilderkunst. Zo populair is hij zelfs, dat hij als het ware bij de lokale folklore kon worden ingelijfd. De 'Drinkebroers aan tafel' - ook wel eens als de 'Bolspelers' aangeduid - zijn het enige, onbetwistbaar authentieke schilderij van Brouwer dat zich in een Belgische verzameling bevindt.

Op het Gentse schilderij, 'De Heilige Hiëronymus in gebed', stelde Bosch zijn patroon­heilige voor, in gebed in het binnenste van een grot op de grond uitgestrekt, met gesloten ogen mediterend over het crucifix dat hij in de armen houdt.