De ontwerper van deze zilveren kandelaar was Henry van de Velde, die in het kunstleven van België zoveel jaren een leiding­gevende figuur is geweest, in het onderwijs, als bouwmeester, als raadgever, als kunstenaar en als schrijver, dat hij nauwelijks een verdere omschrij­ving behoeft.

Nauwelijks een paar jaren geleden verwierven de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België in de kunsthandel een middelmatig groot paneel met de voorstelling van de elkaar zoenende kinderen Jezus en Sint-Jan, een schilderij dat zich naderhand als een van de meest charmante werken van 's rijks niet weinig omvangrijke museumcollectie zou opdringen. 

Van de eerste tentoonstel­ling van Raveel in 1954, herinneren we ons figura­tieve werken gekenmerkt door een eenvoudige beeldtaal.  Meestal waren het personages, die niet psychologisch benaderd werden, doch geïndivi­dualiseerd door zekere vormelijke en picturale ken­merken en gesitueerd waren in het levensmilieu van de kunstenaar.

Het werk van Vasarely dient bij de geconstrueerde abstracte kunst ge­klasseerd te worden, althans van 1947 af. Men noemt hem de meester van de geometrische kunst en het is dan ook noodzakelijk even de oorzaken van het geometrisme in het werk van talrijke schil­ders op te speuren.

In alle tijdstippen van zijn leven heeft Ensor zichzelf geportretteerd: in schilderijen, in tekeningen, in etsen. Ze zijn van uitzonderlijke betekenis, omdat men uit de studie ervan de hele ontwikkeling van zijn ongemeen boeiende, rijke, veelzijdige persoonlijkheid en van zijn raadselachtige en onthutsende psychische gesteldheid kan aflezen.

Daniël Seghers werd op 5 december 1590 te Ant­werpen geboren en stierf aldaar in 1661. Hij werd als bloemenschilder opgeleid bij de veel meer be­kende Jan I Brueghel, bijgenaamd de Fluwelen, en in 1611 als vrijmeester in het St.-Lucasgilde inge­schreven.

Het is leerzaam de 'Calvarie van de Huidevetters' van het standpunt van een Vlaamse kunst uit te ontleden. Het betreft een goed overwogen compositie die het vlak van een langwerpig paneel volmaakt vult. De Gekruisigde vormt het middenmotief. Aan weerskanten van het kruis is een groep personen opgesteld.

Op het einde van de 15de eeuw vervaardigde Gornelis van de Goes een 'Laatste oordeel' voor de schepenkamer van de Keure van het Gentse stadhuis. Toen bijna een eeuw later, tijdens de beeldenstorm, dat werk verloren ging, werd zeer vlug beslist een ander schilderij ter vervanging van het eerste te laten maken. De keuze viel op Rafaël Coxie.

Laat staan dat de hier geboden tekening wegens haar verlokkelijke schoonheid, als een kostbaar kunstbezit mag gelden, dan nog zou haar meerzijdige betekenis onvermoed blijven indien zij niet gewaardeerd werd in verband met de kunstenaar die haar schiep.

Albert Van Dyck was nog geen vijftig jaar toen hij in 1951 te Antwerpen overleed, maar toch behoort zijn œuvre thans reeds tot ons kunstpatrimonium en met heel wat van zijn tekeningen en doeken kan hij de vergelijking doorstaan met hét beste dat de grootste onzer schilders uit de jongste decennia hebben voortgebracht. 

Bacon schildert bijna algemeen het geïsoleerd menselijk figuur, en behandelt dikwijls een thema in serie, alsof hij door een herhaling de definitieve uitdrukking zoekt. Een belangrijke serie uit het werk van Bacon is die der pausen.

Het is slechts de tweede maal dat Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen zijn tribune openstelt voor één der allergrootste Vlaamse schilders, te weten voor Antoon van Dijck : na de 'St. Maarten'  komt deze 'Calvarie' aan bod. Spijtig wordt de Dendermondse O.-L.-Vrouwekerk praktisch evenmin bezocht als de Zaventemse parochiekerk. 

Het schilderij dat ons bezighoudt wordt in de oude­re literatuur beschreven als de voorstelling van een passiespel op de Grote Markt te Antwerpen, door Gillis Mostaert geschilderd in opdracht van de stedelijke magistraat, die uit piëteit een konter­feitsel van het voor de slopershamer bestemde oude stadhuis wilde bewaren.

Wanneer men, tijdens de Biennale van Venetië in 1964, de zaal binnenkwam waar Alik Cavaliere 14 sculpturen exposeerde, viel plots de felle juni-zon uit en waande men zich in een melancholiek herfst­landschap.

Ons openbaar kunstbezit heeft in zijn collecties niet veel werk van Pierre Bonnard, maar het bezit toch een heel karakteristiek schilderij, waarin deze kun­stenaar ten voeten uit getekend is. 'Naakt in tegenlicht' uit het museum van Brussel laat Pierre Bonnard beter kennen dan een zelfportret.

Sedert 1923 kan men in het Museum voor Oude Kunst te Brussel te midden van de vele fraaie wer­ken van onze Vlaamse meesters uit de vijftiende eeuw het hierbij afgebeeld paneel bewonderen.

Ditmaal eens geen kunstwerk uit een museum of uit een kerk, maar een kunstwerk dat aan de open­bare weg staat, meer bepaald aan de autoweg op het grondgebied van Groot-Bijgaarden bij Brussel.

Toen Jan van Eyck nog een kind was - omstreeks 1400- ontstond in zijn landstreek dit kostbaar schil­derijtje. De artiest is ons onbekend. In het Museum Mayer van den Bergh te Antwerpen vormt deze 'Geboorte van Jezus' een tweeluikje met als pen­dant een H. Christoforus.

Wanneer men in het Groeningemuseum, te Brugge, de zaaltjes verlaat van de Vlaamse Primitieven, moet men, tussen twee merkwaardige portretten, langs een rondbogig portaal doorgaan. De twee panelen dragen het huismerk en de naam van de schilder Pieter Pourbus. 

Op een winteravond woonde Rik Wouters in de Muntschouwburg te Brussel een balletvoorstelling bij. De danseres was de grote Amerikaanse ballerina Isadora Duncan. De idee om een dan­sende figuur te creëren waar hij sinds meerdere jaren mee rondgelopen had, kreeg hierdoor een vaste vorm. 

Vlak in het centrum van dit bijzonder groot paneel te Gaasbeek - de oppervlakte ervan overtreft 3 m² - plaatst Maarten van Valckenborch de enig stoere en enig rijzige toren. De opbouw is niet ten einde: op en rondom de reusachtige werf heerst de koortsachtige bedrijvigheid van ontelbare werklui.

Aan de ingang van het koor in de Sint-Andrieskerk te Antwerpen  bevindt zich een meer dan levensgroot beeld van Sint-Pieter. De naam van de beeldhouwer wordt niet vermeld, maar volgens een overlevering, die stijlkritisch aanvaardbaar is, heeft Artus Quellien, de Oude, het beeld uitgevoerd. 

Een bedrukte man, een angstige vrouw en schichtige kinderen kijken, staren vragend naar de blauwe lucht. Het is een mooie zomerdag... maar de geladen stemming die overheerst in het doek maakt het onmiddellijk duidelijk dat hier geen fragment van de eertijds traditionele zondag-familiewandeling wordt afgebeeld. 

Het besproken schilderij is het centraal paneel van een drieluik dat omwille van een deel van de voorstelling op het middenpaneel meestal het 'Mystiek huwelijk van de H. Catharina' wordt geheten, een populaire benaming die evenwel niet beantwoordt aan de echte betekenis of aan de belangrijkste elementen van de compositie.