En toen was ze weg. Monique Gies vertrok van de ene dag op de andere. Ze verliet haar burgerlijke leven en stortte zich op de schilderkunst. Haar werk, dat pas na haar dood werd ontdekt, spreekt over wat je niet kunt benoemen maar wel kunt voelen. Perspectief wordt emotie in dit universum van poppen zonder armen, lege interieurs en flarden zolderkamer die tegelijk tonen en verbergen.

In een kunstwereld gedomineerd door mannen en concept art ging Marianne Van Vyve (1943-1991) haar eigen weg.  Een Engelstalig kunstboek brengt voor het eerst haar bewogen leven en oeuvre in kaart, schrijft Frank Heirman.

Literair erfgoed verbindt ons met het verleden, maar geeft ook aanwijzingen voor de toekomst. Daarin spelen literaire erfgoedinstellingen een belangrijke rol. Thomas Jacques (coördinator van het Streuvelshuis) geeft een overzicht van de actoren te lande.

Huisillustrator Klaas De Baere maakt voor elk tijdschrift een illustratie waarvoor hij zich laat inspireren door één zin uit een artikel. Deze keer kiest hij voor een zin uit het stuk Eerherstel voor vrouwelijke kunstenaars van Dirk Vandenberghe. 

Eeuwenlang bleef de bijdrage van vrouwen aan de beeldende kunst onterecht onderbelicht. Belgische kunstenaressen krijgen nu een prachtig eerherstel in een boek van Christiane Struyven.

De glasraamproductie voor katholieke kerken in Vlaanderen kende na WOII een hoge vlucht. De oorlogsschade aan dit fragiele erfgoed moest worden hersteld. Maar hoe werden deze glasramen vormgeven? Zsuzsanna Böröcz trok op ontdekkingstocht. 

Vanaf 2026 krijgt de befaamde Arenawijk in Deurne-Zuid, ontworpen door architect Renaat Braem, een transformatie. Kunstenaar en tijdelijke bewoner Koba De Meutter brengt Braem op tekeningen terug naar zijn Arena.

Met Resistance. The Power of the Image brengen Europalia Spanje en het S.M.A.K. Spaanse kunstenaars samen die kunst inzetten als politiek weerwoord. Van de laatste verzetsacties tegen Franco’s dictatuur tot de protestbewegingen van het afgelopen decennium.

Er is nog heel wat in te halen aan verhalen over kunst  van vrouwelijke artiesten, ook uit lang vervlogen tijden. De expo over Maria van Hongarije (1505-1559) in Mariemont is daarvoor een uitgelezen buitenkans.

We herkennen ze moeiteloos: de stoere held en de verleidelijke zondares. Deze archetypes van mannen en vrouwen zijn zo vanzelfsprekend dat we ze zelden in vraag stellen. Maar wat als musea dat nu eens wél doen? Jonas Roelens trok uit op onderzoek.  

Het geroezemoes dat na Painting After Painting (S.M.A.K.) ontstond, resulteerde in twee extra tentoonstellingen over hedendaagse Belgische schilderkunst bij PLUS-ONE Projects in Antwerpen. Deel twee loopt nog tot 20 december. 

Hoofdredacteur Matthias Depoorter laat zich beroeren door het leven en de kunst. Deze keer kiest hij voor Grin III van Ilke Cop. Ilke Cop woont en werkt in Brussel. Een van haar geliefkoosde thema’s is de representatie van vrouwelijkheid en macht.

Wanneer we iets leren kennen, willen we het benoemen, afbakenen en begrijpen. Dat is zeker bij cartografie zo. Alles moet passen in een kaart, een richting, een systeem. De tentoonstelling Compleet van de kaart in Sint-Niklaas ontregelt die reflex. 

In Brussel toont het Design Museum hoe design de verhalen van strips en graphic novels tot leven helpt brengen. En omgekeerd, hoe strips soms ook design beïnvloeden.

Met zijn eerste solotentoonstelling, Notes on Shape Shifting in Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle, toont Libasse Ka dat hij veel in zijn mars heeft. Zijn werk zoekt naar manieren om systemen open te breken.

Vier keer per jaar, bij elk nieuw jaargetijde, installeert onze podcastmaker Dirk Vandenberghe zijn mobiele vogelkijkhut bij een kunstwerk, en gaat in gesprek met hoofdredacteur Matthias Depoorter over de bijzonderheden van het werk, maar ook over onze vaak moeizame omgang met Moeder Aarde. In de derde aflevering kijken Matthias en Dirk naar Bomen in de sneeuw van Léon Spilliaert in Mu.ZEE.

Tot vijf oktober kon je je op de site van het kasteel van Chantilly, veertig kilometer ten noorden van Parijs, vergapen aan wat wel eens het bekendste verluchte handschrift ter wereld wordt genoemd. Les Très Riches Heures du duc de Berry werd er getoond in een eersteklasexpo, en dat slechts voor de vierde keer tijdens de afgelopen honderd jaar. Het is, zoals een kunsthistoricus het ooit verwoordde, makkelijker om op audiëntie bij de paus of de president van de VS uitgenodigd te worden, dan om dit legendarische manuscript onder ogen te krijgen. Het uitstekende boek bij de expo zal voor wie er niet bij was de pijn helaas niet verzachten.

Hoofdredacteur Matthias Depoorter laat zich beroeren door het leven en de kunst. Dit keer kiest hij voor Bomen in de sneeuw van Léon Spilliaert (1881-1946) uit de collectie van Mu.ZEE.