OKV2025.6
Hoofdredacteur Matthias Depoorter laat zich beroeren door het leven en de kunst. Dit keer kiest hij voor Grin III van Ilke Cop.
Ilke Cop (1988) woont en werkt in Brussel. Een van haar geliefkoosde thema’s is de representatie van vrouwelijkheid en macht. In Grace Grit Grin, haar solotentoonstelling bij Tatjana Pieters, vormen beschadigde porseleinen beeldjes van vrouwen met typisch dienende poses de aanleiding voor de doeken waarin ze zelf figureert. Beleefd glimlachen, wat historisch gezien van vrouwen werd geëist, is grotesk grijnzen geworden. Cops expo gaf daarnaast aanleiding tot een artistieke respons van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar Kendell Geers.
Ilke Cop, Grin III, 2025, 120 x 160 cm
Ilke Cops dubbelganger op doek glimlacht niet, ze grimast, briest, daagt uit. Ze schaterlacht de fnuikende geschiedenis in het gezicht; tracht haar te overhalen haar greep op verplichtende vrouwelijkheid te versoepelen.
Bedeesd glimlachen doe je om jezelf weg te cijferen zodat alles van je afglijdt, elke blik, elke mogelijke opmerking of reprimande. Bedeesd glimlachen doe je om jezelf in een voor jou uitgekozen hokje op te sluiten, om onzichtbaar te worden voor de ander, omdat het hoort, omdat het van je verwacht dan wel geëist wordt. Het tegendeel is een nagenoeg groteske glimlach blakend van zelfbeschikking in een naakt lichaam dat uit het canvas barst. Een lijf dat niet in te tomen valt. Een non-conformistisch corpus. Een intieme performance in verf. Een daad van vrouwelijk verzet. Een beeld als een opgeheven middelvinger van iemand die rechtkrabbelt na geleden schade.