Een illustratie van het leven achter de kloostermuren van vrome en hardwerkende vrouwen. Vanuit hun Kloosterke in de Molenaarsstraat hebben deze religieuze vrouwen 200 jaar baanbrekend werk verricht in de ziekenzorg, de psychiatrie, het kleuter-, meisjes- en dovenonderwijs.

Wat is een Sanglochon? Vroeger noemde men hem "de zwarte", de wilde ... momenteel spreekt men soms ook over cochonglier (cochon = varken + sanglier= everzwijn). In Verlaine noemt men hem de sanglochon®.

De Warande is een warme thuis voor cultuurbeleving in al haar verscheidenheid. De Warande bouwt aan een open en dynamisch cultuurklimaat, door jonge of regionale kunstenaars aan te moedigen en door de kunstliefhebber uit te dagen met experiment en vernieuwing.

Naast het tentoon stellen van een aantal unieke kunstwerken van het  Vlaamse beeldhouwerskoppel Pol Van Esbroeck (°1911, Londerzeel) en Mariette Coppens (°1931, Antwerpen), kunnen er op aanvraag artistieke workshops voor kinderen en geleide wandelingen georganiseerd worden.

Archief en Museum van het Vlaams Studentenleven gaat terug op de schenking van Mon de Goeyse uit 1975, maar wordt nog steeds aangevuld. Het fonds bevat de archieven van tientallen studentenverenigingen.

In het jaar 1959 was er eens, ..........
een acht-jarige knaap die aan een mooi sprookje begon. Hij leerde het edelste dier kennen, “Het Paard”.  Hij begon te zoeken naar boeken, schilderijen, beelden, films, postzegels, overleveringen, hij zocht in alles, maar overal zocht hij steeds hetzelfde, “Het Paard”.

Onder het gebinte uit de 16e eeuw en op een oppervlakte van ongeveer 450 m2 is een museum ingericht, met een verzameling van 3.000 werktuigen en voorwerpen die 33 oude en ambachtelijke beroepen evoqueren.

De grond waar  de pastorij nu opstaat, maakte vroeger deel uit van het 'Hof ter Elst'. Er is een gedenksteen van de eerste steenlegging teruggevonden in de tuin van de zijdeur. Het  volgende opschrift is in de harde blauwe steen gekapt: "Gelegd door  Graafe en Gravin Dubois-D’Aische 20 mei 1857.

Een museum van de telefoon in een ’estaminet’, banaal kunt u het zeker niet noemen! Daniel Castryck heeft een verzameling bijeengebracht van meer dan 500 telefoontoestellen, waarvan er 200 tentoon staan in de diverse vitrines van het café. 

TAMAT staat voor TApisserie voor Arts Textiles. Doornik was in de 15de en 16de eeuw een van de belangrijkste centra voor wandtapijten. Als volwaardig museum beheert het TAMAT collecties oude wandtapijten en hedendaagse textielkunstwerken.

Gierende banden, kraaienpoten, sluikstokers, botersmokkelaars, cocaïneballetjes, namaak… Het museum belicht louche zaakjes aan de (vroegere) grenzen van ons ‘doorvoerlandje’ en richt zich op de werking van de diensten die daartegen optraden: douane en accijnzen. 

Het museum bestaat uit twee afdelingen: de eerste afdeling omvat een omvangrijke schilderijencollectie die teruggaat van de 16de eeuw en loopt tot het begin van de 20ste eeuw. In de tweede afdeling vindt u het poppenmuseum van gastvrouw Corinne. Het bevat ruim 400 speelpoppen. 

Het René De Clercqmuseum bevindt zich in het geboortehuis van de dichter in de René De Clercqstraat. Zijn ouders hielden er de herberg Het Damberd. De benedenverdieping verwijst naar de tijd van De Clercq met de woonkamer, de keuken en zijn werkkamer. De verdieping is een moderne museumruimte, waar het leven van de dichter in woord en beeld wordt uitgebeeld.

Het Huis van Culturen is een artistieke ruimte die nauwe banden aanhaalt met de bewoners door onder meer workshops te organiseren voor volwassenen en kinderen, en activiteiten in Court'Echelle, de ruimte gewijd aan de allerkleinsten.

Het kasteel van de graven de Renesse vormt een opvallende blikvanger in het hart van Oostmalle. Het kasteel, waarvan de vroegste sporen dateren uit de 15de eeuw, kende een woelige geschiedenis. In 1983 werd het eigendom van de gemeente en in 1985 kreeg Domein de Renesse vzw het beheer toevertrouwd.  De Heemkundige Kring van Malle  is gevestigd in het koetshuis van het Domein de Renesse te Oostmalle.

Het Stadhuis fungeerde oorspronkelijk als conciërgerie van het Landshuis. Het Landshuis was de bestuurlijke zetel van Veurne-Ambacht (Kasselrij). Na de Franse Revolutie en de afschaffing van het kasselrijbestuur werd het Landshuis gerechtshof.

Het gemeentelijk museum, archief en documentatiecentrum herbergt een schat aan informatie en voorwerpen over het lokale verleden. Je kunt er terecht voor een bezoek aan de vaste collectie of voor informatie over de lokale geschiedenis (Melle en omgeving) of genealogie (stamboomkunde). Geregeld worden er thematische tentoonstellingen gepresenteerd.

Het Must - Museum voor textiel toont welke invloed de textielindustrie heeft gehad op de ontwikkeling van het toen nog kleine stadje Ronse. Hier zie je hoe architectuur, cultuur en kunst floreerden dankzij de bloeiende textielnijverheid.

Toen de Koninklijke familie besliste niet langer gebruik te maken van haar verblijfplaats aan zee, kreeg de stad Oostende het hele complex in concessie en worden nu gebruikt door het stadsbestuur als tentoonstellingsruimte.

Het 83 meter hoge Belfort uit de 13e eeuw is een van de drie iconische torens van Brugge, samen met de torens van de Onze-lieve-Vrouwekerk en de Sint-Salvatorskathedraal. De Brugse Hallen en Belfort zijn beschermd monument en erkend als werelderfgoed.

Hof ter Saksen is een exclusief gemeentelijk natuurdomein met een beschermd landschapspark en schitterende wandeldreven. 

30CC is de dynamo van het culturele Le(u)ven. 30CC zorgt ervoor dat er voortdurend heel wat te beleven valt in de stad. 30CC verwent met het beste, het fijnste, het mooiste, het aangrijpendste, het spannendste en het grappigste van de podiumkunsten. Een onverwachte wending of een rare sprong zijn daarbij niet vreemd. 

In Lier gingen het Stedelijk Museum Wuyts-Van Campen en baron Caroly en het Timmermans-Opsomerhuis op in het nieuwe Stadsmuseum Lier. Daarvoor werd het neogotische kasteeltje aan de Florent Van Cauwenberghstraat aangepast dat in 1892 speciaal voor het eerste legaat, van de Antwerpse kunstverzamelaar Jacob Wuyts, was gebouwd. 

De begijnen, wie waren ze? Hoe leefden ze? Waarom kozen ze voor hun typische leven? Hoe beleden ze hun geloof? In een stukje Cultureel Werelderfgoed – het begijnhof van Turnhout staat sinds 1998 op de gelijknamige Unesco-lijst – biedt dit intieme museum een antwoord op deze vragen.