De eerste groep residenten werd al in het voorjaar geselecteerd, onder andere via een open oproep. Het gaat om kunstenaars van diverse origine, zowel gevestigde als pas afgestudeerde artiesten die Brussel als thuisbasis kozen of willen kiezen. Samen verzorgen ze de openingstentoonstelling waarvoor Dehareng en Anduiza het thema Embodied Practices kozen, wat je kan vertalen als ‘Lichaamsgerichte praktijken’ of vrijer als ‘Lichaamsoefeningen’. Curator, schrijfster en OKV-auteur Yasmin Van ’tveld (1989) kreeg zowel de eer als de hachelijke opdracht om de heterogene groepstentoonstelling tot een spannend verhaal te kneden.
Embodied Practices draait om de relatie tussen het lichaam en het object, in de zin dat het lichaam een plek van kennis is, en dat het object daardoor zowel kennis kan vasthouden als zelf een lichaam kan worden. We kijken naar wat het betekent wanneer techniek, herhaling, aanraking en gebaar manieren worden van denken: vormen en materiële concepten die indrukken, verhalen en betekenis vormgeven.
Embodied Practices is uiteindelijk een tentoonstelling over gebaren, materie, herinnering en gedachte. Het bevindt zich in een tussenruimte: tussen het zichtbare en het onzichtbare, tussen gebaar en het spoor dat het achterlaat, tussen weten hoe en denken, tussen het lichaam dat creëert en het object dat blijft bestaan.
Lijkt de uitwerking van het thema conceptueel en cerebraal, de tentoonstelling is dat allerminst. De bijeengebrachte kunstenaars gebruiken alle mogelijke media, steeds op een erg tactiele manier. De bezoeker krijgt geen weerbarstige ‘onderzoekskunst’ voorgeschoteld, wel een behapbare symfonie van materialen, kleuren en talen.
Dat samenspel zorgt voor afwisseling en verscheidenheid. Alleen al qua schilder- en tekenkunst vinden we een brede waaier aan expressies: van de metershoge – tijdens rituele sessies geschilderde – lichamen van Nina Anduiza (?, Houston) tot de abstracte meditatietekeningen van Raf Thienpont (Gent, 1970). Of van de psychedelische herinneringen van Léa Belooussovitch (Parijs, 1989) tot de op strips gebaseerde doeken van Lucien Lyon (Parijs, 2001). De expo eindigt symbolisch met de minuscule paneeltjes van restauratrice Besnike Saraishta (Namen, 1995) waaruit het lichaam letterlijk verdwijnt.
