Het veelzijdige oeuvre van Valérie Mannaerts vertrekt vanuit intuïtie, materiaal en zintuigelijke ervaring. Via hybride werken bevraagt ze de vormen en eigenschappen van dingen en onderzoekt ze thema’s als metamorfose, identiteit en het lichamelijke, daarbij gevoed door feministische theorieën. Haar werk is gelaagd, amorf en flexibel. Ze verkent vragen als: wat is de autonomie van een object? Welk verhaal kan een voorwerp vertellen? Wanneer raken het organische en het anorganische elkaar? Haar werk verzet zich tegen eenduidige interpretaties en tegen vooraf bepaalde normen en grenzen. Het blijft voortdurend in transformatie en beweging, balancerend tussen representatie en abstractie.
Eind jaren 1990 debuteerde Mannaerts met werken op papier waarin ze haar eigen lichaam en seksualiteit onderzocht. Ze trad in de voetsporen van vrouwelijke kunstenaars uit de jaren 1960 en 1970, zoals Eva Hesse, en ontwikkelde uit het amorfe een eigenzinnige en avontuurlijke beeldtaal. In 2003 vertegenwoordigde Mannaerts België op de Biënnale van Venetië, samen met kunstenaar Sylvie Eyberg. Nadien breidde ze haar artistieke praktijk gradueel uit met sculpturen.
Mannaerts onderzoekt de sculpturale beeldtaal en haar grenzen vanuit een diepe fascinatie voor de notie van metamorfose. Wanneer wordt een object een sculptuur? Hoe verhoudt een sculptuur zich tot het picturale vlak, de ruimte en de kijker? Sculptuur manifesteert zich daarbij niet als een vaststaand object, maar als een proces van voortdurende transformatie.
Deze focus op sculptuur versterkte haar interesse in architectuur, ruimtelijkheid en de relatie tot het menselijk lichaam. Dit resulteerde in installaties, schilderijen, textielwerken, kimono’s, functionele objecten en projecten in de publieke ruimte die rechtstreeks in dialoog treden met hun omgeving.
