Rachel Vergison, de weduwe van Léon Spilliaert, verkocht tussen 1956 en 1960 een collectie van 150 tekeningen aan het Prentenkabinet van de Koninklijke Bibliotheek in Brussel. Dit fonds zag quasi nooit het daglicht maar wordt ter gelegenheid van de aanhollende Spilliaerttentoonstelling in het najaar voor één keer uit de kast gehaald.
Staande kat, achterzijde en gedraaid naar de horizon. Gesigneerd onderaan links : 'L. SpiLLiAERT'
Datering ca. 1901 - 1902. Potlood, pen en gewassen met Oost-Indische inkt op papier, 383 x 307 mm
"Het gaat om tekeningen die achtergebleven waren in het atelier," zegt toonaangevend Spilliaert- kenner Anne Adriaens-Pannier. "In die tijd keek niemand er naar om. Spilliaert genoot bijlange nog niet de erkenning en de eer die hem vandaag toekomt." Het aangeboden materiaal kwam in zes delen in handen van de Koninklijke Bibliotheek. Groot geld ging er niet mee gemoeid. Alain Jacobs, wetenschappelijk medewerker van de tentoonstelling Léon Spilliaert in de verzamelingen van de Koninklijke Bibliotheek in het Prentenkabinet, rekent voor dat de totale aankoopsom destijds slechts een slordige 160.000 franken bedroeg.
Maar Spilliaerts doorbraak kwam pas nadien op gang en dus ook het grote geld. Anne Adriaens- Pannier: "Het was de Antwerpse galerie Campo die het werk van Spilliaert voor het publieke voetlicht plaatste. Campo was een pionier. Spilliaerts late doorbraak heeft vooral te maken met het feit dat er meer interesse bestond voor de expressionisten. Permeke stond torenhoog aangeschreven. En ook was Spilliaert geen gemakkelijk mens. Zo vond hij dat exposities hem van het werk hielden en zijn medewerking ter zake was bijzonder gering. Dat is niet bepaald bevorderlijk voor je naambekendheid. Kwam daar nog bij dat hij, na de dood van zijn vader in 1928, allerminst gehaast was om werk te verkopen. Voor het geld moest hij het niet doen. De weduwe verkocht de tekeningen uit geldnood.
