Wat is thuis? Is dat een huis van baksteen en beton? Of eerder een warm gevoel? En wanneer wordt een huis een thuis? En hoe teken je dat dan? Illustratoren tekenen graag (t)huizen. Ontdek in de expo Thuis. Wonen in prentenboeken hoe verschillende (inter)nationale talenten dit soms ongrijpbare, maar zo herkenbare onderwerp op papier zetten.
Huizen: de expo zit er vol van. Van boomhutten tot wolkenkrabbers, van kraakpanden tot woonboten tot zelfs huizen op poten. Huizen die anders mogen zijn. Huizen die ons verbazen of doen glimlachen. Daarom tekenen illustratoren ze zo graag.
Huizen zijn niet enkel fysieke plekken, maar roepen ook heel wat gevoelens op.
De Canadeze Sydney Smith schildert in De tuin van mijn Baba met veel warmte het eenvoudige huisje van zijn 'baba'. Bij Sophie Pluim (NL) gebeurt het omgekeerde. In Het huisje zonder heks gaat het huis zelf op zoek naar een nieuwe bewoner. Het huisje krijgt poten, start een lange zoektocht en vindt uiteindelijk een jonge heks die de nieuwe bewoner wordt. De Zweedse prentenboekenmaker Sven Nordqvist werd wereldberoemd met zijn verhalen over de oude Pettson en zijn kat Findus. Een huis is vaak ook een spiegel van de bewoners. Martijn van der Linden (NL) nam dat letterlijk in Jonas en de visjes van Kees Poon. Even bijzonder is de boomhut geschilderd door Noëlle Smit (NL). Het gedicht van Annie M.G. Schmidt Mijn tante en mijn oom die wonen in een eikenboom beschrijft een hele familie die boven in een boom woont. De Brusselse Bernadette Gervais kijkt in het woordeloze prentenboek Une Année door het raam naar de wereld en ziet de seizoenen veranderen. Illustrator Pieter Van Eenoge bundelde zijn fascinatie voor baanbrekende architectuur in Een boek vol huizen.
