Huisillustrator Lisa Ottenburgh tekent in elk tijdschrift haar antwoord op onze creatieve uitdaging: laat je inspireren door één zin uit een artikel. Ditmaal kiest zij voor een zin uit Democratische vormgeving - Design Museum Gent weer open.
Ik hou van design en mooie en oude objecten. Daarom breng ik heel wat uren door op tweedehandssites of schuim ik rommelmarkten af, op zoek naar schatten. Wanneer ik toch iets nieuws moet kopen en om budgettaire redenen op de site van IKEA beland, knaagt het. Zeker omdat het bedrijf geregeld onder vuur ligt omdat hun hout vaak afkomstig blijkt uit kwetsbare oerbossen en beschermde natuurgebieden.
Na het lezen van het artikel over de heropening van het designmuseum, moest ik onwillekeurig denken aan de film Train Dreams uit 2025. Daarin trekt het hoofdpersonage, Robert Grainier, aan het begin van de twintigste eeuw als houthakker door Noord-Amerika. De film brengt de kleine mens tegenover de woudreuzen prachtig in beeld, en stelt de vraag wat het doet met een mens en zijn ziel om zo'n eeuwenoude bomen neer te halen.
De ecologische en sociale gevolgen worden doorheen de film zichtbaar door het veranderende landschap en de impact daarvan op de mensen erin. De film dringt geen kritiek op. Door het dagelijkse leven van een gewone houthakker te tonen, komen de vragen vanzelf.
Online krijgen we dagelijks nieuwe designtrends voorgeschoteld. Met één klik halen we spullen in huis. Maar wat betekent dat voor onze planeet? Het is belangrijk om stil te staan bij ons koopgedrag en ons af te vragen: Heb ik dit wel echt nodig?
Die vraag beantwoordde ik enkele maanden geleden op mijn eigen manier. Ik maakte voor het eerst een kast op maat. Een verloren hoek in huis kreeg opnieuw een functie en wordt opnieuw volop benut. Door zelf heel het proces te doorlopen van het maken van een meubel - van het opmeten, ontwerpen en uittekenen tot het zagen, schuren, assembleren, vernissen en decoreren begon ik anders te kijken naar de dagelijkse objecten die mij omringen. Ik leerde geduld uitoefenen, uitkijken naar wanneer de kast eindelijk klaar zou zijn en fouten accepteren. Ik zocht naar verschillende ontwerpen, leerde bij over hout, over vernissen, op- en half-opliggende kastdeuren en over goed materiaal.
Er is sindsdien geen dag voorbijgegaan zonder dat ik er even een blik op werp en denk: wat een goede kast! Wat een goede functionele, tijdloze kast. Er is geen betere kast voor in die hoek en hij zal pas vervangen worden wanneer hij volledig rot uit elkaar valt. Ik wil maar zeggen: zo’n voldoening heb ik nog nooit ervaren wanneer ik een Ikea-kast in elkaar zet.
Voor mijn illustratie liet ik me inspireren door oude miniaturen van ambachten en werkte dit uit in de vorm van een droge naald.
