Ilke en Uschi Cop (1988) delen hetzelfde DNA, vertellen ze, als klonen die vanuit een gemeenschappelijk startpunt elk een andere richting zijn uitgegaan. Maar in dat DNA heeft zich toch iets uitgesproken artistiek genesteld. Ilke is naast kunsthistoricus een multidisciplinair kunstenaar wiens tentoonstellingen een maatschappelijke snaar raken, zonder daarbij aan beeldende kracht in te boeten. Met haar roman Dodeman debuteerde Uschi met volle overtuiging, een klepper die zowel persoonlijk is als op de problematiek van femicide ingaat. Samen zetten ze de schouders onder Hyster-x, een collectief van feministische, vrouwelijke en non-binaire makers. Op zich al redenen genoeg voor een gesprek. Nu cureren de zussen Cop samen de literaire kunstroute CULTUS in Lo-Reninge.
Ilke: Het is de grootste curatoriële opdracht die we al hebben gedaan. Dat is super spannend. De stad Lo-Reninge organiseert al vijfentwintig jaar een Beelden- en poëzieroute. Er was zin om een nieuw publiek te bereiken en de route te rebooten, ze zochten iemand om het project te herdenken en zo kwamen ze bij mij terecht. Ik lees veel, maar voelde me niet op mijn plaats om ook literair te gaan cureren. Gelukkig heb ik thuis iemand rondlopen die daar wel professioneel mee bezig is: mijn zus Uschi.
