Dit is geen collectie - Religieus erfgoed met potentieel

Een beeldje van een gezeten Jezus met bloedvlekken over het ganse lichaam (circa 1500), een negentiende-eeuws lint net zo lang als de omtrek van de zuil waaraan Christus gegeseld werd. En die delicate handen van Jezus die het kruis omklemmen op een paneel van Michel Coxcie (1499-1592), onze Vlaamse Rafaël. Je zou van al dat lijden niet meer bijkomen mocht de expo niet ontroeren. We weten nog niet zeker of dat komt door de ruimte die de religieuze objecten krijgen, zodat er niets is wat afleidt. Het kunnen ook de verhalen zijn die je via de audiogids of de catalogus meekrijgt, waardoor je beseft dat al dat meten, tellen en verbeelden van het lijden van Christus sinds de late middeleeuwen manieren waren om dichter bij de Allerhoogste te komen. “Vergelijk het met verliefdheid,” zegt curator Liesbet Kusters wel eens aan jongeren zodat ze er zich iets bij kunnen voorstellen, “dan wil je via Facebook ook alles over die persoon te weten komen”.

Jezus die zit te wachten terwijl de beulen het kruis gereedmaken, voorgesteld als ‘Christus op de koude steen’, staat nergens in het evangelie, maar komt pas voor in laatmiddeleeuwse traktaten. Het is namelijk “zoeter”, zoals Ludolf van Saksen het in zijn Vita Christi schrijft: “om je te zien als een man die de menselijke natuur in zich draagt, van het begin tot het einde, dan als een god in zijn verheven aard”.

Een negentiende-eeuwse staakbeeld van Maria met het kindje Jezus, dat werd rondgedragen tijdens processies, wordt getoond in onderkledij, waardoor er ook hier een teerheid van uitgaat. We stellen er ons de toegewijde handen bij voor die telkens opnieuw de strikjes van de onderkledij knoopten en het beeld optuigden.