Met Picture Perfect. Beauty through a Contemporary Lens levert Bozar een tentoonstelling die essentieel is in dit onlinetijdperk. Curator Christel Tsilibaris schept een beeld van hoe schoonheid is gevormd door verwachtingen in de samenleving en hoe kunstenaars sinds 1970 dit idee van schoonheid terug toe-eigenen. De tentoonstelling gaat voorbij de westerse blik en omvat zo een brede waaier aan lichamen.
J.D. ‘Okhai Oijekere, Abebe, van de serie Hairstyles, 1975, Courtesy Galerie MAGNIN-A, Paris
Deze lente probeert Bozar onze blik op wat schoonheid is te verbreden en de rol van fotografie en video hierin te duiden. In de tentoonstelling Picture Perfect heeft het museum een tweeledig doel: enerzijds het concept schoonheid ontleden en anderzijds dit concept heropbouwen. Het eerste deel omvat vijf zalen, elk met een eigen thema dat relateert aan of impact heeft op schoonheidsidealen.
Perfectie is een construct
De eerste zaal behandelt schoonheid als constructie. Het is een idee dat afhangt van plaats en cultuur, zoals de Nigeriaanse haartooien bij Oijekere’s of de sumoworstelaars - sekssymbolen in de Japanse cultuur - in Hiroshi Watanabe’s werk tonen. In de tweede zaal hangen kunstwerken die harmonie en proporties verkennen: ideeën die al heersen sinds de klassieke oudheid. Ibrahim Ahmed maakte bijvoorbeeld collages waarin hij foto’s van zijn performances combineert met bodybuilders of mannequins. Zo speelt hij met het idee van mannelijkheid en stelt hij de vraag: wat met queer-lichamen die niet binnen de binaire norm passen?
