Het onderwerp roept liederlijke plattelandsfeesten op, zoals de boerenbruiloften die Pieter Bruegel de Oude (ca 1526/1530-1569) in ons collectieve geheugen grifte. Op dit soort taferelen heerst een uitgelaten vreugde, die in de marge altijd wel ergens ontspoort in overdaad of bandeloosheid. Het brengt ons meteen bij de sociologische functies van volksfeesten. Ze waren essentieel voor samenzijn, amusement en een gevoel van verbondenheid. Daarnaast boden ze een ventiel om spanningen kwijt te raken in onrustige tijden waarin oorlog of epidemieën nooit ver weg waren.
Het cliché van de ‘Boerenbruegel’ gaat terug op Karel van Manders levensbeschrijving van de kunstenaar. Hij vertelde hoe Bruegel met zijn vriend, de koopman Hans Franckert, eropuit trok om zich incognito te mengen in dorpsfeesten rond Antwerpen. En kijk: in Bruegels beroemde Het bruilofstmaal monstert een discreet en goed gekleed personage het feestgedruis vanuit de luwte. Zo’n toeschouwer of commentator duikt overigens wel vaker op in het werk van Bruegel en zijn tijdgenoten. Wat het waarheidsgehalte van deze anekdote is, is nauwelijks te achterhalen, maar ze ligt in de lijn van Bruegels artistieke praktijk om ‘naer het leven’ te werken. Anders gezegd: hij gebruikt echte waarneming om de essentie van zijn onderwerp te vatten.
