Baloji (1978) werd geboren in de Democratische Republiek Congo, maar verhuisde op jonge leeftijd met zijn vader naar België. Zijn moeder, die achterbleef, zag hij jarenlang niet. Zijn kindertijd was moeilijk: hij kwam in een centrum voor jeugddelinquenten terecht, waar hij een liefde voor muziek en rap ontwikkelde. Toen hij vijftien jaar oud was, startte hij met vrienden de hiphopband Starflam, die vijf jaar later een eerste album uitbracht.
Alles wat Baloji aanraakt, verandert in goud, zo lijkt het wel. Starflam was immens populair en maakte meerdere bekroonde platen. Ook de muziekalbums die hij solo uitbrengt sinds 2006 worden steevast goed ontvangen. Als acteur wordt hij eveneens gelauwerd. Hij speelde onder meer een rol in Rundskop (2011) en Binti (2019), waarvoor hij genomineerd werd voor de Magritte voor meest beloftevolle acteur. Ook zijn langspeeldebuut als regisseur valt nu in de prijzen, hoewel vroegere versies van het script meermaals afgewezen werden door productiehuizen.
Het verhaal van Augure is losjes geïnspireerd op persoonlijke ervaringen van de maker. Hoofdpersonage Koffi woont in een niet nader genoemd Europees land, en gaat na een jarenlange afwezigheid terug naar de Democratische Republiek Congo. Vijfentwintig jaar nadat hij zijn moeder voor het laatst gezien had, keerde Baloji zelf terug naar zijn geboorteland. Hij begon met het schrijven van het filmscript in 2019, volgend op het overlijden van zijn vader. De vader van het hoofdpersonage is een opvallende afwezige in de film: hij probeert hem continu te bereiken, maar krijgt geen reactie. De man lijkt nergens te vinden. Aan het einde van de film keren Koffi en zijn vriendin Alice opnieuw terug, deze keer met hun tweeling in de armen. Zijn vader is namelijk overleden in de mijnen, maar zijn lichaam werd niet teruggevonden.
Hoewel Baloji als Belgische maker meer dan ooit wordt omarmd, is de relatie met zijn huidige thuisland niet ondubbelzinnig. In een Instagrampost na het winnen van twee Ensors (de Vlaamse filmprijzen) – die voor ‘Beste Franstalige film’ en ‘Belofte van het jaar’ – reflecteert hij over de discrepantie tussen de prijzen en het “trauma van leven met een deportatiebevel toen mijn aanvraag voor een Belgische verblijfsvergunning driemaal werd geweigerd.” Ook die spanning tussen de rollen van graag geziene gast of verstoten ‘andere’ is onderhuids voelbaar in de dialogen en interacties in de film.
