Veertig jaar geleden reden ze met een rammelende bestelwagen vol eigen ontwerpen naar Londen, vandaag wijdt het MoMu in Antwerpen een overzichtstentoonstelling aan het onwaarschijnlijke parcours van de Antwerpse Zes: Ann Demeulemeester, Dirk Bikkembergs, Walter Van Beirendonck, Dries Van Noten, Dirk Van Saene en Marina Yee.
Dries Van Noten, Spring/Summer, 2014
Het is een zeldzaam fenomeen, maar af en toe staan de planeten gunstig voor de doorbraak van een groep artistieke outsiders: volstrekt eigenzinnig, maar toch gelijkgestemd versterken ze elkaar. Terwijl een perfecte storm hen de wind in de zeilen geeft, is decennia later de deining nog voelbaar.
Net als bij Andy Warhols Factory of de Franse nouvelle vague opereerden de Antwerpse Zes vanuit de marge, terwijl de modewereld in de jaren tachtig nog strak geregisseerd werd door Parijse haute-couturehuizen. Een eensgezinde artistieke missie zoals bij de Bloomsbury Group of CoBrA hadden de Zes dan weer niet: hun tegenstellingen stuwden hen voort. En zoals bij elk collectief dat uit onverwachte hoek de mainstream haalt, is de succesformule niet reproduceerbaar. Al meent de pers nu en dan in een nieuwe generatie alumni van de Antwerpse modeacademie de opvolgers van de Zes te ontwaren, de bliksem is nooit een tweede keer ingeslagen.
