Sinds 2007 huist in een fraai gerenoveerd industrieel pand in hartje Brussel de verzameling hedendaagse kunst van Walter Vanhaerents. Dit jaar viert de verzameling haar vijftiende verjaardag met een selectie uit de eigen collectie in de expo Viewing Depot Exh # 02 en onder andere ook aandacht voor bekende en minder bekende kunstenaars met Afrikaanse roots.
Het industrieel pand in de Brusselse Anneessenswijk voor de verbouwing
Het pad naar de kunst liep bij Walter Vanhaerents (°1945) via de architectuur. Zijn broer stierf onverwacht op 36-jarige leeftijd en Walter Vanhaerents zette noodgedwongen zijn studies geneeskunde stop en ging in het aannemersbedrijf van de familie werken. De West-Vlaamse ondernemer had een directe band met architectuur, maar reeds vroeger was er een gulzige interesse voor onder andere het bewegende beeld. Hij volgde in zijn studententijd filmesthetica buiten de verplichte lessen en spendeerde uren in de bioscoop waar ook experimentele films zoals het vijf uur durende Sleep van Andy Warhol (1928-1987) op het programma stonden. Hij bleef kijken met veel wilskracht, uit respect voor de kunstenaar maar ook voor zichzelf. “Ik heb wellicht een visuele gave, ik lees geen boek maar ik kijk naar een boek. We keken naar compositie, naar perspectief, naar de vorm. Daar heb ik een goede basis gelegd om naar kunst te kijken.”
Hij bezocht met gelijkgestemde zielen zoals architect Marc Felix een hele reeks musea, “maar ik zag weinig kunst in hedendaagse gebouwen.” Uitzondering was het Museum Abteiberg dat in 1982 opende in Mönchengladbach. Het was de Gerhard Richterzaal, de acht grote werken van Richter en een sculptuur van Richard Long die hem volledig uit zijn sokken blies. “Ik dacht, dit is andere koek”. Hij verzamelde toen al een jaar of zeven vooral lokale kunst zoals werk van Jules De Bruycker (1870-1945). “Toen zei ik tegen mijn echtgenote, ik denk dat ik op de verkeerde weg zit.” Veertig werken ruilde hij voor één beeldje van Jacques Lipschitz (1891-1973) met nog een opleg van 1 miljoen frank. “Ik was toen 33 jaar. De muren waren leeg en ik kon opnieuw beginnen.” Het ouderlijk bedrijf werd groter en op een bepaald moment stopte Walter Vanhaerents en deed zijn zoon nog twintig jaar verder.
