Het dertiende-eeuwse begijnhof van Sint-Truiden lag buiten de stadsmuren, en ligt nog steeds tamelijk vrij aan de rand van de stad. De kerk van Sint-Agnes staat er in het midden. Opvallend zijn vooral de veertig muurschilderingen.
Links: De Geboorte van Christus, begin 16" eeuw - detail: de aankondiging van de geboorte door engelen aan de herders
Midden: Gekruisigde Christus met stichteres (1597)
Rechts: De Dood en de Terhemelopneming van Maria, begin 16de eeuw
Het begijnhof van Sint-Truiden is opgericht in 1258. Sinds 1998 staat het samen met twaalf andere Vlaamse begijnhoven op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Zoals andere begijnhofkerken is ook die in Sint-Truiden van buiten een eerder sober gebouw, een langwerpige gotische kerk zonder transepten en met enkel een vieringtoren (dakruitertje, zoals dat in het poëtisch bouwkundig jargon heet).
De kerk heeft drie delen: het koor voor de priesters, het middendeel voor de begijnen en het achterste gedeelte voor gelovigen uit de omstreken. In de Sint-Agneskerk vind je een paradisumpoortje, waardoor gestorven begijnen werden buiten gedragen naar het kerkhof. Het driebeukige schip wordt steeds smaller naar mate het hoofdaltaar vordert.
De kerk van Sint-Agnes is in drie fasen gebouwd. Een eerste vanaf 1258 met de bouw van de westgevel en de eerste vier traveeën van het schip. De tweede is niet later dan 1300 afgerond met het koor. En vroeg in de vijftiende eeuw vonden verbouwingen plaats: het begijnenkoor kwam in het midden van de kerk. Later in die eeuw legde men het dak hoger en kwam er een tongewelf in hout.
Het valt op dat de preekstoel een onlogische plaats heeft gekregen vooraan. Die moest in 1934 wijken toen eenmaal duidelijk werd wat nu eigenlijk de grootste schat van de kerk is en door dat houtwerk aan het zicht werd onttrokken. Dat is niet het zeldzame en gerestaureerde orgeltje uit 1645, maar dat zijn de veertig muurschilderingen.
