Lieve Blancquaert in M Leuven - Zie daar de mens

Steeds vaker klinkt er gemopper over musea die, bij gebrek aan middelen voor klassieke thematentoonstellingen of retrospectieven, altijd maar weer hedendaagse kunstenaars uitnodigen voor ‘een dialoog’ met de eigen collectie. Dergelijke expo’s zijn goedkoop in de twee betekenissen van het woord, luidt het gemor. De beloofde dialoog vervalt al te dikwijls in goedkope anekdotes en gemakkelijke vondsten. Soms klinkt de kritiek luider, wanneer de tweespraak aanvoelt als een confrontatie, waarbij de gastkunstenaar de werken uit de museumverzameling wil banaliseren of zich wil meten met de grootmeesters.

Herinner de controversie rond de Contrepoint in 2008 in het Louvre, met Jan Fabre die in de 39 zalen van de Richelieuvleugel in dialoog mocht gaan met de grootste Vlaamse en Nederlandse oude meesters. Het fenomeen Fabre in de moeder aller musea, de superlatieven werden niet geschuwd. In de Franse pers en ook bij ons werd de loftrompet gestoken maar er klonk ook flink wat kritiek. Het was voor de enen “une confrontation forcée”, anderen stoorden zich aan de “lukrake opstelling op lukrake gronden”. Wat kon Fabre in het Louvre met veertig ton granieten grafzerken toevoegen aan Rubens grootse Medici-cyclus? Het scherpste verwijt aan het adres van Fabre was dat hij van de aangekondigde dialoog met de topwerken in het Louvre een monoloog over zichzelf had gemaakt.

Al deze kritieken komen tot zwijgen in de tentoonstelling Ecce Homo in M Leuven. Fotografe en reportagemaakster Lieve Blancquaert zegt dat het haar ongemakkelijk maakt, haar werk te presenteren bij al die meesterwerken in het museum. Ze weet dat ze die kunstenaars niet kan evenaren en wil enkel uitnodigen om met een nieuwe blik naar de oude kunst te kijken. Die kunstwerken verrijken met een persoonlijke kijk is inderdaad de enige manier om de dialoog te doen slagen.