De titel Rage, Rage is ontleend aan een versregel uit het gedicht Do Not Go Gentle into That Good Night (1939) van de Welshe dichter Dylan Thomas (1914-1953) die het gedicht geschreven zou hebben voor zijn stervende vader. Met zinnen als “Rage, rage against the dying of the light” en “And learn, too late, they grieved it on its way” schept de dichter een evenwicht tussen een zekere weerstand tegen natuurlijk verval en de noodzakelijke erkenning van vergankelijkheid. Eenzelfde gelaagdheid weerklinkt in het werk van Cindy Wright (1972) en Kris Martin (1972). Beide kunstenaars hanteren een beeldtaal van existentiële lichtheid én zwaarte die contrasten opzoekt via de humor van hedendaagse objecten. “We verzetten ons allebei tegen de leegte en het verdwijnen in de ruis. Rage is hier geen zinloze woede, maar een duiding van de huidige tijdgeest waarbij, zeker de laatste maanden, een onderstroom van woede naar boven drijft”, aldus Wright.
Cindy Wright onderzoekt in haar schilderijen de wereld met een scherp oog voor maatschappij, vergankelijkheid en ecologie. Ze zet in op een onderhuidse revolutie die een doordacht maar zwijgend gevecht voert aan de hand van ironie en symboliek. Erg dagelijkse, vaak afstotelijke, objecten brengt ze in beeld op een bijna hyperrealistische, barokke wijze, waardoor de oneindige details een confronterende maar fascinerende schoonheid onthullen. Anders dan de meeste kunstenaars heeft ze geen schetsboekje bij de hand, maar een notitieblok om gedachten en concepten te noteren. Daarna gebruikt ze fotografie als basis voor haar tijdsintensieve schilderijen. Met wortels in de tradities van oude meesters zoals Van Eyck, put ze haar eigentijdse beeldtaal tegelijk uit popart en uitgepuurde billboards. Toch streeft ze geen hyperrealisme na: van dichtbij zie je duidelijk verf en textuur, pas vanaf een afstand denk je naar een foto te kijken
