Al jaren ijvert Philippe Van Cauteren (1969), huidig directeur van S.M.A.K., voor een vernieuwing van het museum, dat inmiddels twintig jaar onder die naam bestaat. De verjaardag is de aanleiding voor een grootschalige collectietentoonstelling; als selectie uit een verzameling die inmiddels zo’n 3.500 werken telt, maar ook als statement. Een gesprek over de erfenis van Jan Hoet (1936-2014), het belang van een collectie en het gevecht voor de toekomst.
David Hammons, Chasing the Blue Train, 1989-1991, mixed media, afmetingen variabel S.M.A.K., GENT -
In 1957 stichtte auteur Karel Geirlandt (1919-1989) de Vereniging voor het Museum van Hedendaagse Kunst, met de bedoeling een autonoom museum op te richten. In 1975 is het bijna zover, wanneer het Gentse Museum voor Hedendaagse Kunst in het bestaande MSK wordt ondergebracht. Jan Hoet krijgt de leiding over het museum, dat in 1999 evolueert naar het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst en verhuist naar het gerenoveerde casinogebouw.
Bij de opening herhaalt Hoet in het boek De Verzameling (Ludion, 1999) een vroeger statement over de museumcollectie: “Wij stellen ons tevreden met een constructie op menselijke schaal, voor zover die de noodzakelijke modaliteiten biedt om de steeds groeiende verzameling deskundig onderdak te bezorgen, een gebouw dat ons toelaat in alle beroepsernst uiting te geven aan onze visie op de hedendaagse kunst (…).”
Toen was het voormalige casinogebouw, grenzend aan het ICC, ’t Kuipke en de Floraliënhal, dat gedroomde museum. In 2003 laat Hoet, na bijna 50 jaar dienst, het museum achter zich. Na een korte overgangsperiode waarin een nieuwe directeur aangenomen en ontslagen werd, neemt Philippe Van Cauteren in 2005 de fakkel over. Nu ziet hij zich gedwongen dezelfde oproep opnieuw te lanceren. Het gebouw biedt al enige tijd niet meer voldoende ruimte om de omvangrijke collectie op te slaan en te tonen. “De collectie verdient het nochtans om getoond te worden,” vindt hij. “We zijn bijvoorbeeld het enige museum in België met een Francis Bacon in bezit.” De zalen voldoen bovendien niet aan de klimatologische vereisten voor het tonen en conserveren van hedendaagse kunst. Daardoor wordt het verkrijgen van bruiklenen voor tijdelijke tentoonstellingen steeds moeilijker. “Als er niets verandert, is het binnenkort gedaan met grote expo’s à la Raoul De Keyser.”
