Gedurende meerdere jaren volgde Joëlle Tuerlinckx (Brussel, 1958) de bouw van Kanal van nabij. Met een lichtshow en een explosieve geluidssymfonie die ze samen met Christoph Fink creëert, brengt ze je onder hypnose en laat ze je kennismaken met zowel het ondergrondse deel van het museum als haar werk. In de lege ruimte vermengen verhalen over de funderingen zich langzaam met andere vertelsels.
Voor de opening van Kanal koos Joëlle Tuerlinckx zelf een tentoonstellingsruimte uit: de meest ondergrondse, in de funderingen van het museum. Gedurende meerdere jaren volgde ze de bouw van nabij op: het wegpompen van het grondwater naar het kanaal, het optrekken van de muren, het gehamer op de werf. Zo zag ze de ruimte zich een "première fois" aftekenenen. Die eerste indrukken deelt ze nu met het publiek. Via "Lichtfiguren" die een universum van echte en valse tijd creëren, en met een geluidscompositie die ze samen met kunstenaar Christoph Fink (Gent, 1963) maakt, stuurt ze de bezoeker door de leegte van de zaal.
Twee verschillende lichtsystemen onthullen de ruimte: het ene lichtsysteem volgt klassiek museaal licht, het andere is meer theatraal en speelt met sfeer, tijd en ritme. Soms kruisen ze elkaar onverwacht – als bij een zonsverduistering – en vormen ze een choreografie die met enige humor naar het verleden én de mogelijke toekomst van de ruimte verwijst.
De stilte wordt doorbroken door aankondigingen, alarmsignalen en andere klanken: werfgeluiden, desoriënterende ruimtebeschrijvingen en teksten van Tuerlinckx, voorgelezen door verschillende stemmen in diverse talen. Die polyfonie voert de bezoeker als het ware onder hypnose langs het ondergrondse van het museum én langs de onzichtbare fundamenten van Tuerlinckx' werk. Het geluid van water roept de Brusselse moerassen op, de nabijheid van het kanaal en de porositeit van deze ondergrondse ruimte.
Die doorlaatbaarheid doet ook de grenzen vervagen tussen binnen en buiten, tussen het kunstwerk en wat het vertelt. De soundtrack richt zich rechtstreeks tot het publiek: "Daar zal ik je naartoe brengen, Bezoeker".
Sinds de jaren 1980 bouwt Joëlle Tuerlinckx aan een oeuvre dat vertrekt van lichte, veranderlijke materialen. Haar werk is altijd nauw verbonden met de tijd en ruimte waar het tot stand komt en met hoe bezoekers die ervaren.