Het werk van Barbara & Michael Leisgen behoort tot de meest significante hedendaagse bijdragen aan de conceptuele fotografie en aan de exploratie van de relatie tussen mens en landschap. Deze tentoonstelling presenteert onuitgegeven werken uit de Pink Depression-reeks, gerealiseerd in de jaren 1980, een scharniermoment waarin kwesties zoals bossterfte en klimaatopwarming voor het eerst op het politieke voorplan traden. De visuele taal van de foto's, die wisselt tussen tragedie en absurditeit, blijft opvallend relevant vandaag.
Een kustlandschap met een blauwe lucht aan de horizon—algen in het water en clusters van weekdieren die zich voortplanten op een rotsachtige oever; een vrouw gekleed in roze die in het water drijft met haar gezicht naar beneden, haar ledematen gespreid als die van een zeester, handen zich vastklampend aan een rots. Het beeld doet denken aan Shakespeare’s Ophelia, of liever gezegd aan het bekende schilderij met dezelfde naam (1851–2) van John Everett Millais, waarin de jonge edelvrouw in een beek drijft. In het schilderij is Ophelia nog in leven, maar we weten dat haar kleren, zwaar van het water, haar beginnen naar beneden te trekken.
Ook hier is er een gevoel van onbehagen en urgentie door het kunstmatige roze van de kleding van de vrouw en de stilstand van haar lichaam. De foto van Barbara & Michael Leisgen maakt deel uit van hun Pink Depression-serie (1982–4), gefotografeerd op locaties die spreken over de vernietiging van de natuur door menselijke activiteit: kusten vol algen, vervuilde meren, gekapte bossen. De serie kwam kort na een andere, Mimesis—zwart-wit fotografieën waarin het lichaam van Barbara Leisgen, met de rug naar de camera, zowel opvalt tegen als opgaat in het landschap op de achtergrond.
