Deze tentoonstelling brengt een selectie werken van Lili Dujourie (1941) samen uit verschillende periodes in haar indrukwekkende carrière. Het is geen retrospectieve, maar een ontmoeting met een oeuvre waarin tijd en verstilling centraal staan.
Sinds het einde van de jaren 1960 onderzoekt Dujourie de relatie tussen lichaam, ruimte, materie en beeld. Haar werk beweegt zich tussen installatie en sculptuur, fotografie, video en collage. De verhulde volumes, versleutelde beelden en fragmentaire vormen verenigen tegenstellingen: zachtheid en hardheid, onthulling en verberging, aanwezigheid en afwezigheid. Veel werken lijken zich af te wenden van de blik. Ze tonen zich, maar bewaren tegelijk iets geslotens, iets onbereikbaars. Hun sensualiteit ligt niet in wat wordt onthuld, maar in wat verborgen blijft.
Daarbij is ook de ruimte een protagonist. Dujouries werken bezetten de architectuur niet, maar activeren haar. De bezoeker wordt zich bewust van het eigen lichaam: afstand, beweging, nabijheid en duur. Kijken wordt een fysieke ervaring.
In dit oeuvre lijkt de tijd zelf het onderwerp. Niet de tijd van de gebeurtenis, maar die van het wachten. De Franse filosofe, politiek activiste en mystica Simone Weil beschrijft het wachten als een bijzondere vorm van radicale aandacht: een openheid voor wat zich niet laat afdwingen. Ook Dujouries werk vraagt geen snelle interpretatie, maar een aandachtig kijken, zonder onmiddellijk te willen ‘kennen’ of ‘bezitten’. Betekenis ontvouwt zich langzaam, in de ontmoeting tussen werk, ruimte en beschouwer.
