OKV2026.5
De Biënnale van Venetië loopt nog. Zijn werk is er te zien in het Arsenale, maar Philip Aguirre y Otegui (1961) kijkt tijdens dit interview al verder. Inmiddels is zijn grote solotentoonstelling in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen geopend, het museum waar hij als student al tekenend door de zalen liep. Veertig jaar werk, van de vroegste gipsafgietsels tot de nieuwste basreliëfs. Een gesprek over wat je ziet als je lang genoeg terugkijkt.
Je hebt op dit moment tegelijk werk op de Biënnale van Venetië en een grote solo in het KMSKA. Was dat de bedoeling?
Philip Aguirre y Otegui:Totaal niet gepland. Eerst was er de vraag van het KMSKA. Ik dacht: anderhalf jaar tijd, ik hou ook nog de laatste zaal vrij voor nieuw werk. En toen kwam Venetië erbij. Dus het nieuwe werk zal voor een later tijdstip worden. (lacht) Met Venetië erbij zou dat te druk worden. Ik heb een keuze gemaakt, en ik vind dat je dat moet doen, anders ga je alles tegelijk willen en wordt het niks. Venetië vraagt heel veel: logistiek, fondsen, aanwezigheid. Je kan dat niet half doen. Maar het is ook wel spannend. Je beseft het pas goed als het er allemaal tegelijk is.
