Ilse D’Hollander (Sint-Niklaas, 1968 - Paulatem 1997) zweerde bij de schilderkunst. Haar liefde voor verf zie en voel je in haar haast tastbare penseelstreken en kleurenpalet.
De Belgische kunstenaar flirtte met abstractie, maar bleef steeds naar de werkelijkheid kijken. Met scherpe en analytische blik onderzocht ze wat ze zag. Méér nog dan geconcentreerd kijken, was schilderen voor haar een manier van denken en van zijn.
In deze overzichtstentoonstelling toont het KMSKA hoe D’Hollander de grenzen van de werkelijkheid verkent. De expo brengt haar schilderijen en tekeningen samen in een intuïtieve zoektocht, aarzelend en pretentieloos als D’Hollander zelf. Laat je meevoeren door de stilte, de kwetsbaarheid en de intensiteit van haar werk. Ontdek schilderkunst als een taal van gevoel.
Na haar studies vestigde ze zich als zelfstandig kunstschilder in Gent. Aanvankelijk maakte zij goed uitgewerkte figuratieve landschappen, stillevens en portretten, waaronder zelfportretten, geïnspireerd door de subjectieve stijl van Paul Cézanne, Giorgio Morandi en Leon Spilliaert. Geleidelijk aan kregen haar werken een meer abstracte inslag waarin de invloed Nicolas de Staël, René Daniëls en Raoul De Keyser merkbaar was. Met haar toenmalige partner Patrick De Clerck, componist van hedendaagse klassieke muziek, maakte ze enkele reizen naar Italië, waar ze onder de indruk was van de grote Italiaanse renaissanceschilders, zoals Giotto in Padua. Ze bezocht uitsluitend tentoonstellingen van kunstenaars die iets konden bijdragen aan haar obsessieve drang naar verdere ontwikkeling van haar schilderkunst. Voor het overige had ze weinig contacten met de kunstwereld. Tijdens haar leven was ze nauwelijks gekend als kunstenaar, maar ongeveer 15 jaar na haar dood kreeg ze nationale en internationale bekendheid. Zij stierf in 1997 op 28-jarige leeftijd ten gevolge van zelfdoding.