Wie Whitehouse Gallery in Brussel binnenstapt, merkt het meteen: de sculpturen van Anton Cotteleer zijn anders dan voorheen. Ze zijn ruwer, directer en hebben een zwaarte. In zijn solotentoonstelling raw/still/again vult het werk de ruimte met een voelbaar geladen sfeer.
Anton Cotteleer, tentoonstellingszicht, 2026, foto: Arno Roncada.
Gordijnen bedekken het merendeel van de vitrineramen van de galerieruimte en dat geeft bij het binnenkomen meteen een gevoel van beslotenheid. De ruimte zelf is opgedeeld in kamers. Je ziet niet meteen alle werken en krijgt boeiende doorkijken. In de eerste ruimte staat een monumentaal, bleekgeel en gladgestreken lichaam. De armen monden uit in ruwe, feloranje onderarmen met daarop telkens een hoofd. De kleur van de armen en de hoofden brandt van emotie. Is het lichaam gedoemd om het innerlijke conflict te dragen of gaat het hier om machtsverhoudingen?
In de buurt daarvan staan twee roze, keramische sculpturen op strakke, blauwe constructies. De ene is een buste met een duidelijk uitgewerkte neus, de andere een oog in een suggestief gelaat. De fragiele, vleselijke fragmenten tonen kwetsbaarheid en hebben een ruw en onafgewerkt karakter. Het blauwe frame fungeert als een prothese om het geheel te onderstutten.
