Het was niet vooraf zo uitgerekend maar Carla Arocha en Stéphane Schraenen vieren hun twintig jaar samenwerking met stijl. Bij Mercatorfonds verscheen een in alle opzichten opvallend boek, terwijl het M HKA twee zalen aan het duo wijdt. Als statement en genereus gebaar schonken de kunstenaars het belaagde Antwerpse museum de wonderlijke installatie Landscape (Antwerp).
Carla Arocha, Screen, 2005, Collectie M HKA / Collectie van de Vlaamse Gemeenschap.
Toen Carala Arocha (°1961) en Stéphane Schraenen (°1971) in 2006 besloten om voortaan als duo verder te gaan, was dat een verrassing. Collectieven of samenwerkingen komen meestal vroeg in de carrière voor, bij opstartende kunstenaars die richtingen uitproberen. Niet zo dus bij Carla Arocha en Stéphane Schraenen. De twee hadden een verschillende achtergrond en al een eigen parcours afgelegd.
In 2006 was Carla Arocha 43 en had ze al tentoongesteld in galeries, kunstencentra en musea, zowel in Venezuela waar ze geboren werd, in de Verenigde Staten waar ze studeerde als in België, waar ze sinds 1995 woonde en werkte. Dat jaar huwde ze met Luc Tuymans. Arocha’s tekeningen en objecten waren van meet af aan abstract, beïnvloed door de op-art (optical art) van haar landgenoten Jesus Rafael Soto (1923-2005) en Carlos Eduardo Cruz-Diez (1923-2019), door Amerikaanse minimal art maar ook door haar studies biologie. Virusachtige vormen en scherpe kleureffecten speelden een doorslaggevende rol in haar vroegere werk.
Stéphane Schraenen kon eveneens een gevuld en veelzijdig curriculum voorleggen, alleen bleef dat voor de buitenwereld zo goed als onzichtbaar. Als zoon van een belangrijke galeriehouder groeide hij op tussen kunst en kunstenaars. Als scenograaf, producent, regisseur en dj maakte hij vooral projecten van anderen mogelijk, zowel in de wereld van mode, muziek, film als plastische kunsten. Wat hij daarnaast tekende en concipieerde in schetsboeken, bleef binnenskamers. Het waren plannen voor films en ruimtelijke installaties.
