Het gaat om een flesje en twee vazen in glas. Het flesje, zo weten de geleerden ons mee te delen, werd te Antwerpen gemaakt in de zeventiende eeuw. Door wie?, is een vraag die onbeantwoord moet blijven en dat lijkt me heus niet erg. De vazen dateren respectievelijk uit 1931 en 1932 en ze werden ontworpen in de glasfabriek Leerdam door de Nederlandse meester Andries Dirk Copier, maar wie nu aan deze data en die naam belang gaat hechten, zit al op een verkeerd spoor.
Wat kan ons het 'waar', het 'wanneer' en het 'wie' schelen als we tot ontmoeting komen met zulke eenvoudige, vriendelijke en mooie en gewone voorwerpen? Volstaat het niet dat we met het oog, en zo mogelijk met de hand, kunnen waarnemen dat in zogenaamd banale gebruiksobjecten zoals een fles of een vaas die innigste levensaandoening en de rijkste scheppingskracht aanwezig kunnen worden?
Tegenover die Antwerpse fles staan de archivalische deskundigen nogal onwennig. Er kunnen geen pedigree's en geen indrukwekkende documenten bij geleverd worden. Over die twee twintigste-eeuwse vazen uit Leerdam zeggen de specialisten dat ze blauw en groen en gevlekt en gecraqueleerd zijn en, indien U er absoluut op stààt, kunnen U ook nog enkele maten worden vermeld: vijfenvijftig centimeter, negenentwintig centimeter, vijfentwintig centimeter, enzovoort.
Voelt U zich nu verrijkt met dergelijke gegevens ? Laten we goed en bereid en onthecht 'kijken'. En daarbij dezelfde mensen blijven die we allen in huis en in onze kwetsbare en tegelijkertijd onvolprezen dagelijkse doening toch maar zijn. Een fles en een vaas kunnen we in die doening best gebruiken. Beide vaatwerken kunnen iets bevatten. We kunnen ze verplaatsen, wegbergen of ergens op de tafel of de kast zetten. Ze nemen deel in onze simpele levensruimte. Wat wordt het dan een wonder dat die onmisbare dingen ook nog stralen van licht en kleur, de blik meevoeren in een avontuur van lijnen en ritmen en vormen en richtingstendenties; En hoe gewoon en terzelfder tijd onvoorstelbaar wordt het dan dat ze in onze wereld zijn gekomen door de visie waarmee mensen uit allerlei grondstoffen het glas vervaardigen.
