Anno 1728 is de nieuwe kerk van de kartuizerpriorij in Sint-Martens-Lierde voltooid. Aartsbisschop Thomas d’Alsace-Boussu en de Brugse bisschop Hendrik Jozef van Susteren wijden het sober classicistische gebouw. Het interieur is niet zo ingetogen als de buitenzijde laat vermoeden.
De prior van de kartuizers van Sint-Maartens-Bos heeft voor hun nieuwe kerk een getalenteerde Brusselse beeldhouwer een schitterend altaar en tabernakel laten maken, uitgevoerd in de modieuze régencestijl van het moment. Op de altaarvoorzijde verdwijnt de apotheose van de heilige Bruno van Keulen, stichter van de kartuizerorde, haast onder de onstuimige acanthusbladeren.
Enkele jaren na de inwijding verschijnt een cyclus van zes schilderijen in de lambrisering onder de orgeltribune. Eeuwen later weet niemand nog wie deze taferelen van de heiligen Bruno, Petrus en Paulus penseelde. Wie heel aandachtig kijkt, leest met veel moeite op vier van de zes doeken: “elisabeth seldron F. peintres de son Alt[esse] Ser[enissime] ME”. Het is de signatuur van de Brusselse schilderes Elisabeth Seldron (ca. 1680 - 1761). Samen met Catharina van Stichel registreert zij zich in 1701/02 als meester-schilder in het schildersambacht te Brussel. Van haar vakgenote horen we niets meer, maar juffrouw Seldron gaat een fraaie carrière tegemoet. In 1735 wordt zij hofschilderes van Maria Elisabeth van Oostenrijk, landvoogdes van de Oostenrijkse Nederlanden. Haar hoofse activiteit eindigt met het overlijden van haar beschermvrouw in 1741. Seldron is zo trots op haar functie dat zij haar signatuur behoudt met toevoeging van het woordje feu (overleden) bij Maria Elisabeth.
Op de schilderijen in de kartuizerkerk is het wel even zoeken naar het hoofdpersonage. Het landschap en de architectuur overheersen danig de kleine figuren. De sfeer en compositie hebben dan ook meer vandoen met bonte genretaferelen dan met eerbiedwekkende heiligenverhalen. De ware specialiteit van Seldron is immers het virtuoos verbeelden van drukke markten, vrolijke boerentaferelen en bezige soldatenkampementen. Merkwaardig is dat de streng-contemplatieve kartuizers van Sint-Maartens-Bos hun oog laten vallen op de Brusselse genreschilderes Seldron. Anderzijds sluit haar bekoorlijke schilderwerk naadloos aan bij het elegante hoofdaltaar van Brusselse makelij. Het is niet onwaarschijnlijk dat de prior binnen het hoofdstedelijke beeldhouwersmilieu vol lof hoort spreken over Elisabeth Seldron. Zij is de echtgenote van Brusselaar Nicolaas Simons, de begaafde beeldhouwer die in 1727 het hoofdaltaar van de Sint-Niklaaskerk in Brussel vervaardigt. De stap naar de hoofse elegantie van zijn vaardige vrouw is dan snel gezet.
