Koen Vanmechelen - Hoop houdt me wakker

Je hebt dit jaar een bijzonder druk tentoonstellingsseizoen en lijkt overal ter wereld op te duiken. Beschouw je dat als afzonderlijke tentoonstellingen, of is het één geheel op verschillende locaties?

De hoofdmoot ligt op Venetië, denk ik, voor dit jaar. We Thought We Were Alone is   eigenlijk het statement dat we al jaar en dag maken: we dachten dat we alleen waren, maar de vogels, de bloemen, de bijen, het gras en de bomen zijn er ook. We zijn vergeten dat dat onze compagnons zijn, en waarschijnlijk ook onze metgezellen om te overleven. Die tentoonstelling is zeer compleet, ze gaat van de ene kamer naar de andere. De andere tentoonstellingen zijn uiteraard ook belangrijk. In Nijmegen doet de Medusa opnieuw haar intrede, maar ook het Rijksmuseum toonde mijn werk in hun expo Metamorphoses. De Medusa is voor mij een iconisch werk. Dat is ook het werk waardoor ik in het Uffizi naast Caravaggio heb gestaan. Mijn Medusa's zijn nieuw symbolisme: ze praten over hoe de evolutie plaatsgevonden heeft.

De Medusa van de oudheid heeft slangenhaar. Wie geïnfecteerd wordt door het gif en naar haar kijkt, versteent. Maar de eerste medicatie was gemaakt van slangengif, in een lichte dosis. Als je de evolutie bekijkt, zijn de reptielen, de slangachtigen, vogels geworden. Het grote voorbeeld is de T-rex, die is eigenlijk een kip geworden. Daarom veranderen de slangenhoofden in mijn Medusa's in kippenhoofden. En dan ga je de Medusa op een heel andere manier percipiëren. Eieren zijn vandaag een belangrijk bestanddeel voor het aanmaken van medicatie, voor virussen en bacteriënkweek. Het slangengif heeft zich vertaald in eieren. De Medusa krijgt een helende functie, wordt een helende persoonlijkheid. En zo is zij ook de vrouw die opkomt voor haar eigen rechten in de evolutie van de tijd.