Het werk van Clara Spilliaert doet soms denken aan de Metamorfosen van Ovidius. Mensen, dieren en planten vloeien moeiteloos in elkaar over. Het leidt tot pakkende, deels mysterieuze bespiegelingen over lichamelijke ervaring. Ze is geboeid door oude culturele symbolen en door stambomen, door alles wat groeit in de tijd. Ook haar kunstwerken en installaties beschouwt ze niet als monumenten voor de eeuwigheid maar als organische elementen, fragiel en sterk tegelijkertijd, zoals alles wat leeft. Op haar website vind je onder ‘Nieuws’ foto’s van details uit haar Gentse stadstuin: een blad dat zich ontvouwt, pluizen die rondvliegen, een madelief die bloeit tussen de tegels. De eerste rode bloem van de azalea, die ik herken, want ze bloeit ook in mijn plattelandstuin.
In 2023 won je de Fintroprijs voor jonge kunstenaars, begin 2024 wijdde OKV een artikel aan je parcours tot dan toe. Je vertelde daarin over je dagboeken met tekeningen die je gedachten en emoties op de voet volgden, over je tweede opleiding als keramiste en je sitespecifieke projecten zoals het coronamonument met vingerafdrukken in bakstenen, dat je maakte voor Kruibeke, je installatie met bellen in porselein in het Citadelpark en de keramische installatie Hairy Tale in Lichtekooi Artspace. Wat is er sindsdien op je weg gekomen?
Clara Spilliaert: “Ik kon meewerken aan twee projecten die me na aan het hart liggen. In Kunsthal Gent werd de solotentoonstelling My Sister is Pregnant gehouden, waarin ik vertrok vanuit de zwangerschap van mijn zus. Tegelijkertijd was ik een broedende muskuseend in het Citadelpark aan het observeren en legde ik de link tussen de twee. Zo maakte ik bijvoorbeeld een reeks keramische sculpturen die de verandering van haar borsten maand tot maand tonen, in de vorm van een broedende eend. Ik was enorm geboeid door de eend die haar eigen eieren opat, zo heb ik me verdiept in het thema van voortplanting en zelfzorg.”
