Het eerste boek over de schilder Els Nouwen (1968) mag dan OXOMORON heten, zelf spreekt ze ook al eens in oxymorons: “Het werk is af als het terug geactiveerd kan worden.” Waar we naar kijken zijn aanknopingspunten, ook op haar gelijknamige solotentoonstelling in M Leuven.
Els Nouwen
OXOMORON
94 blz.
ISBN 978-90-8234-471-4
€ 30
M Leuven
mleuven.be
Els Nouwen deed op de boekvoorstelling nog een andere opmerkelijke uitspraak: dat zij wel de dagelijkse toevloed aan beelden omarmt. In het boek staan er foto’s van haar atelier. De wanden zijn een groot prikbord vol met prints en knipsels. Details van Nouwens universum vind je terug in het hele boek, een ingreep van grafisch vormgever Ward Heirwegh, die haar werkproces goed capteerde.
Uit dit beeldarchief, waar Nouwen zich maniakaal in onderdompelt, worden haar schilderijen namelijk geboren. Het is een spel van constructie en destructie, zet en tegenzet (zoals in een oxo-spel), zonder censuur. Ze is het met Gerhard Richter (1932) eens dat de anderen (in je hoofd) een na een het atelier dienen te verlaten. Met wat geluk verdwijnt ook de schilder zelf, tot het schilderij overblijft dat Nouwen ook als een soort persona ziet: “de verf haar gang laten gaan.” Zoals bij Painting as model, het schilderen zelf als model, in een donkerpaars dat je haast fysiek het doek intrekt.
Met de cyclus OXOMORON is ze al bezig sinds de Vlaamse Gemeenschap het werk OXO (2019-2020) aankocht voor M Leuven. In het raster van het oxospel staan er behalve o’s en x’en ook paprika’s met een tronie en schelpdieren als vulva’s (die op vijftiende-eeuwse amuletten lang niet schunnig bedoeld waren, maar geassocieerd werden met vruchtbaarheid en bescherming).
