Twee luidsprekers en twee schermen flankeren twee wandtapijten in de Antwerpse kunsthal. Uit de speakers zijn geluidswerken te horen, op de schermen verschijnen de bijbehorende ondertitels in het Nederlands en het Engels. Gastcurator Samuel Saelemakers beschrijft de scenografie als “een toevallige cinema, maar met een stilstaand beeld”. In de biechtstoelen van de voormalige Dominicanenkerk hangen rondom reproducties van historische werken die de tapijten inspireerden, en korte verklarende teksten.
Saelemakers koos voor de titel Copper Thread, Rubber Thread, Sugar Thread, die perfect vat hoe het hele oeuvre van Baloji gevormd is rond de herverdeling van grondstoffen. “Wat me vooral interesseert, is economie”, zegt de kunstenaar. “De voornaamste reden voor kolonisatie, en de uitbuiting van grondstoffen en mensen die daarmee gepaard gaat, is het vooruitzicht op economische winst. Wanneer je de sporen van grondstoffen als koper, rubber en suiker volgt, kom je uit bij een geschiedenis van gedwongen arbeid, vaak vergezeld door een discours van moderne beschaving.”
