Neo Rauch (Leipzig, 1960) geldt als een van de belangrijkste kunstenaars van zijn generatie.
Aan het einde van de twintigste eeuw leverde hij een beslissende bijdrage aan de herpositionering van de figuratie in de schilderkunst. In een tijd waarin abstractie en conceptuele kunst het discours domineerden, koos hij voor een radicaal autonome, raadselachtige beeldtaal waarin narratieve fragmenten, historische echo’s en visioenen samenkomen.
Zijn werken zijn het toneel van een eigen universum, bevolkt door figuren die lijken te handelen, te wachten, te construeren of te interveniëren in een wereld die tegelijk herkenbaar en ontwricht is. Het zijn geen illustraties van de werkelijkheid, maar autonome constellaties waarin herinnering, verbeelding en historische resonantie samenvallen.
Rauch studeerde aan de Hochschule für Grafik und Buchkunst in Leipzig.
Daar werd hij opgeleid door onder andere Arno Rink. Zijn werk toont affiniteiten met het surrealisme en met populaire beeldcultuur en ontwikkelt zich in de loop der jaren tot een volstrekt eigen universum waarin tijdlagen en perspectieven in elkaar grijpen. De internationale doorbraak tijdens The Armory Show in New York in 1999 markeerde een kantelpunt. Sindsdien werd zijn werk wereldwijd tentoongesteld, onder meer in The Metropolitan Museum of Art, Palazzo Pitti, Pinakothek der Moderne en BOZAR. In zijn kielzog kreeg ook de Leipziger schilderkunst internationale zichtbaarheid.
Sindsdien geldt Rauch als een centrale figuur binnen de hedendaagse figuratieve kunst. Zijn oeuvre, geworteld in Midden-Duitsland maar wereldwijd verzameld en getoond, heeft de figuratieve schilderkunst een nieuwe actualiteit gegeven.
Evenwicht
De titel Gleichgewicht of Evenwicht verwijst niet naar harmonie in klassieke zin, maar naar een precair spanningsveld. In Rauchs werk is balans nooit statisch. Figuren bevinden zich op breuklijnen, tussen actie en verstilling, tussen verleden en toekomst, tussen orde en ontregeling.
Juist in de grafiek wordt dit evenwicht scherp zichtbaar: in de lijnvoering, in de compositie en in de geconcentreerde narratieve kern. De tentoonstelling toont hoe dit evenwicht sinds 1988 wordt gezocht, gevonden, ondergraven en opnieuw geformuleerd, in een oeuvre dat de figuratie blijvend een centrale positie heeft gegeven binnen de hedendaagse kunst.
