Het Emile Verhaerenmuseum bouwde afgelopen decennia een stevige reputatie op met uitdagende en verrassende exposities. Dat alles met een minimaal budget. Maar zelfs die schamele subsidie wordt nu door Vlaanderen geschrapt. Révolte!? luidt op passende wijze de zwanenzang in.
Peter Morrens, Zijt ge dood?
Waar vind je ze nog, de kleine musea waar een conservator wonderen doet met een minuscuul budget? Waar je altijd weer iets onverwachts tegenkomt: een ongezien stuk uit de vaste collectie of spannend nieuw werk dat verrassend rijmt met wat oud is? Het Emile Verhaerenmuseum in Puurs-Sint-Amands, vlakbij de imposante Scheldebocht waar de dichter zijn laatste rustplaats vond, is zo’n plek.
Lang geleden heeft conservator Rik Hemmerijckx begrepen dat een ‘literair museum’ – een lieu de mémoire, gewijd aan een dode schrijver – geen stoffig archief voor ingewijden mag zijn, maar dat het slechts kan overleven als je er geregeld een nieuwe wind laat doorheen waaien. Dat doet Hemmerijckx door de verzameling van het museum als uitgangspunt te nemen voor uitdagende variaties. Verhaerens rijke, vaak uitermate fris en actueel klinkende gedichten bepalen het thema, dat gecombineerd wordt met schilderijen en grafiek uit het fin de siècle en/of hedendaags beeldend werk.
