Met de expo Transcripts of a Sea in het MSK bewijst fotograaf Stephan Vanfleteren dat iedereen een kind van de zee kan worden. Hij nodigt ons uit aan boord van een schip dat nu eens standvastig is en dan weer wankel. We staan op de loopplank, terwijl hij ons aanmoedigt om te springen. Wie neemt het risico om als drenkeling te eindigen?
Transcripts of a Sea #020222
'De zee is geen maagd, niet mijn maîtresse. Ze was een moeder.' Zo eindigt de tekst van Stephan Vanfleteren in de tentoonstellingscatalogus. De fotograaf die we kennen van zijn zwart-witportretten presenteert in het MSK het ultieme portret: dat van zijn stormachtige relatie met de zee. Of het nu een liefdesrelatie of een familieband betreft, het staat buiten kijf dat het om een vrouw gaat. Een ontembare, onstuimige, woeste vrouw die hem totaal in de ban heeft.
Zoals vele relaties begint ook deze met de blik. Het kijken. Het voorvoegsel trans in transcripts is Latijn voor 'aan de overzijde, voorbij, tegenover, doorheen'. Dat is precies de beweging die de tentoonstelling volgt. Eerst kijken we vanop een afstand, dan lopen we rakelings voorbij, om uiteindelijk terug te keren en dieper door te dringen. In die beweging beginnen de rollen te versmelten. We kijken als bezoekers mee door de lens van Vanfleteren, maar de Noordzee kijkt terug, sijpelt door ons systeem en stroomt in ons over. Er ontstaat een driehoeksverhouding die alle betrokkenen transformeert. We worden uitgedaagd om onszelf te verliezen.
