Bij de gelijknamige expo van Michiel Hendryckx (1951) in de Gentse Sint-Pietersabdij hoort een fraai fotoboek. In een korte inleiding schrijft fotograaf Hendryckx dat het geen carrièreoverzicht is, maar dat het een keuze is uit beelden die “kwamen bovendrijven”.
Schoonheid als verzet bevat 195 foto’s gemaakt tussen 1974 en 2023, een periode van bijna 50 jaar. Er zijn journalistieke beelden gebonden aan de actualiteit, in het kielzog van een journalist of solo, een reeks portretten, meer persoonlijk werk ergens onderweg met zijn bekende voorliefde voor historische monumenten en er zijn enkele zeldzame beelden uit zijn privéleven. Die verschillende categorieën zijn door elkaar geschud op basis van vormen, lijnen en soms een inhoudelijke knipoog. Zo staat de foto van de zomereik op een besneeuwde akker in Fromeréville naast de weelderige haardos van Herman Brusselmans. Het lugubere grafmonument van René de Chalon, prins van Oranje, die als een rechtstaand lijk een soort choreografische beweging maakt, prijkt naast een portret van Anne Teresa De Keersmaeker. Soms is de achtergrond gelijkaardig, zoals de grijze wolkenhemel achter het eenzame huis in Geraardsbergen en die in Cloud Study van John Constable. Sommige foto’s hebben nog een zwarte rand, een stijl die vele fotografen hebben overgenomen.
Het boek leest ook als een culturele geschiedenis van Vlaanderen in de jaren 1980 en 1990. Een museum of een belangrijke tentoonstelling opende: Hendryckx was erbij. Idem dito voor het theater en de literatuur. Je komt beelden tegen van het Museum van Hedendaagse Kunst (de voorloper van het S.M.A.K.) uit 1977 en van de Belgische bijdrage aan de Biënnale van Venetië door Thierry De Cordier in 1997. Heel wat portretten van kunstenaars passeren de revue, zoals een laconieke Roger Raveel, een vertederende Alain Platel en diens vrouw Isnelle da Silveira, een stuurs kijkende Michaël Borremans. Zelden of nooit wordt er iets in scène gezet. Het zijn ingevingen van het moment met wat voorhanden is, zoals het schaakbord in het Magrittehuis voor het gezicht van galerijhouder Ronny Van de Velde, de vele schilderijen van Magritte met personages die hun gezicht bedekken indachtig. Of een gekromde nautilusschelp in een labiel evenwicht op het kale hoofd van Herr Seele. Niettegenstaande de vele ontmoetingen met beroemdheden maakten enkel Eddy Merckx en Kamagurka een blijvende indruk, dixit Hendryckx.
