Panamarenko (1940-2019), de jongen die eeuwig naar boven keek, zou dit jaar 85 geworden zijn. Verschillende musea, waaronder het M HKA in Antwerpen, brengen hulde aan de kunstenaar. Hans Depelchin pende een kleine ode neer, over zijn poëtisch universum en de bittere realiteit: “Ik ben benieuwd of Henri vandaag nog zou willen verjaren. Of hij nog steeds zou denken: ik wil ook.”
Zaalzicht met vliegenierskostuum
Het is 5 februari 1940. Henri Van Herwegen wordt geboren. Zijn wieg heeft de grootte van de Saturnus V-raket. Het schaalmodel, weliswaar. Op zijn nachtkastje liggen strips met als titels De wolkeneters en Mannen op de maan. Als hij gaat ravotten, trekt hij zijn vliegenierspak aan. Daarin gaat hij de elementen te lijf. Als CEO van de verzonnen luchtvaartmaatschappij Pan American Airlines & Company, of als Russische oud-generaal met een naam die tot de verbeelding spreekt. Hij doopt zichzelf Panamarenko.
Die naam maakt van hem een strijder, een uitvinder, een kunstenaar. Een naam die hem onsterfelijk maakt. In het diepst van zijn gedachten is hij een spelende God. En spelen zal hij, tot hij sterft. Misschien is het ultieme spel een belachelijk ernstig spel. Hij knipt, plakt en assembleert met de aandacht van een kind. Hij wil niet minder dan opstijgen naar de zon.
