In Neurenberg is Albrecht Dürer een befaamde schilder die tot de gegoede middenklasse behoort. Zijn gravures zijn fel gegeerd tot in het buitenland. Naast eigen creaties werkt hij voor de stad Neurenberg. Hij zit er dus warmpjes bij. Maar toch.
In 1515 arbeidt hij aan een immense gravure voor keizer Maximiliaan van Oostenrijk. De keizer is wel gul met artistieke opdrachten, maar minder happig om netjes te betalen. Via een officieel privilegie maakt hij er zich gemakkelijk van af. Op 6 september 1515 verleent hij aan Dürer een jaarlijkse lijfrente van wel honderd Rijnlandse guldens. Hiermee zou Dürer gedurende twee jaren aangenaam kunnen leven. Het addertje in het gras is wel dat de stad Neurenberg de rente dient te betalen. De stadsraad loopt niet hoog op met deze financiële regeling. Bijgevolg kost het Dürer de nodige moeite om jaarlijks zijn lijfrente uitgekeerd te krijgen. Na het overlijden van de keizer in januari 1519 stopt Neurenberg de gewraakte rente. Dürer besluit de toekomstige keizer persoonlijk te overtuigen van de noodzaak. Zijn geldzorgen zetten hem ertoe aan een reis te ondernemen naar de Zuidelijke Nederlanden, op zoek naar een persoonlijke ontmoeting met keizer Karel V.
Op weg naar Antwerpen
En ik heb een overeenkomst gemaakt om mijn goederen van Frankfort naar Mainz te vervoeren, voor 1 fl. en twee weisspfenningen.
Via Bamberg, Frankfurt, Mainz en Keulen vaart Dürer over de Main en de Rijn naar de Lage Landen. Hij maakt zich op voor een langdurig verblijf. In zijn omvangrijke bagage zitten ook meerdere gravures van zijn hand, opgeborgen in vochtvrije houten vaatjes. Met de verkoop van de prenten kan hij een deel van zijn kosten dekken. In de praktijk gebruikt hij ze vaker als presentje of ruilmiddel voor artistiek werk van zijn Zuid-Nederlandse collega’s. Wat hij zich op het eind van zijn reis lijkt te beklagen, bij het overschouwen van zijn fikse uitgaven.
