Toen Marcel Broodthaers zichzelf heruitvond als beeldend kunstenaar was geen enkel materiaal voor hem taboe: zijn dichtbundels, inmaakpotten, eierschalen, meubels, mosselpotten, filmpellicule en zelfs reliëfplaten uit kunststof. Van die plasticplaten heeft het kunstencentrum Wiels in Vorst er 120 bijeengebracht. Die hoeveelheid heeft Broodthaers bij leven nooit bij elkaar gezien.
Marcel Broodthaers, Modèle _ la pipe, 1968-69
Vier jaar lang heeft vorser Charlotte Friling gespendeerd aan het opsporen en bestuderen van alle plasticplaten van Marcel Broodthaers. Gek genoeg was dat segment van zijn artistieke productie tot nog toe aan systematisch onderzoek ontsnapt. Vier jaar research: dat is even lang als de periode waarin Broodthaers met dat ongebruikelijke medium experimenteerde, van 1968 tot 1972. Beter overzicht dan deze tentoonstelling is niet denkbaar. De opstelling wordt aangevuld met een selectie open brieven waarin hij op onnavolgbare wijze zijn demarche toelichtte. In een kader dat ervoor gemaakt lijkt, schitteren de wandplaten alsof zij gisteren gemaakt werden. Zij hebben niets aan frisheid en scherpte verloren. We beleven er Broodthaers zoals hij echt was: open, onderzoekend, belerend en meteen relativerend, dubbelzinnig museaal, tuk op de wisselwerking tussen taal, metataal en beeld. Met een sterk verlangen om aansluiting te vinden met de moderniteit, maar zich vermeiend in ambachtelijkheid en poëzie.
Met een boutade had hij beweerd dat hij aan een plastisch oeuvre was begonnen om eindelijk wat geld te verdienen. In een ironisch hoogdravende verklaring klonk dat zo: ‘Wij hopen de poëzie en de beeldende kunsten hand in hand te laten schitteren.’
