Je volgde een opleiding in de schilderkunst. Hoe kom je tot sculptuur?
“Begin 2020 woonde ik voor het volledig op mijzelf, zonder huisgenoten in een appartement. Op een bepaald moment was ik overweldigd door alle spullen die ik bezat. Ik fantaseerde over hoe al die spullen zich vermenigvuldigden en mij overspoelden. In een opwelling heb ik mijn staande lamp nagemaakt uit karton, pvc-buizen, plastic flessen en andere rommel die ik op straat vond. Ik had al een tijdje zin om driedimensionaal te werken en schilderen ging moeizaam die periode. Daarna volgden al snel andere objecten uit mijn woonkamer. Vijf maanden later had ik mijn woonkamer nagemaakt. Het verveelt niet want elk object heeft zijn eigen materialiteit. Dit soort werk helpt me om een antwoord te zoeken op bepaalde vragen. Wat doet het met spullen als je ze van hun essentie, dus gebruiksfunctie ontneemt? Wat is de relatie tussen het werkelijke en het gemaakte object? Wanneer is iets al dan niet kunst? In welke mate spelen het functieloze, de tijd die je erin steekt, het handmatige en de verkoop daarin een rol?”
Waarom hebben al jouw objecten een schaalverhouding 1:1?
“In eerste instantie was het een praktische keuze omdat ik geen zin had om alles af te meten. Ook de relatie van de toeschouwer tot het object is belangrijk. Het komt overeen met wat je kent.”
