Waar stilte heerst - Foto’s van Lieven Lefere

“Ik wil beginnen bij mijn twee grootvaders”, antwoordt Lieven Lefere (°1978) op de vraag naar het prille begin. “Mijn ene grootvader was fotograaf en zijn vader eveneens. De camera die mijn partner Isabel Devos gebruikt, is van mijn overgrootvader en dateert van 1910. Het was de tijd van de dorpsfotograaf. Ik heb mijn grootvader gekend tot mijn twaalfde, hij is dan overleden. Het was een traditie dat hij aan de kleinkinderen bij hun plechtige communie een fototoestel gaf. Ik heb er die dag wat paarden mee gefotografeerd, maar daarna is het lang blijven liggen. Mijn andere grootvader was een parketfabrikant. Ik heb hem nooit gekend maar mijn oom zette dat bedrijf voort en ik ben daar vele keren geweest en heb er mijn eerste lijsten gemaakt. Zo kwamen de werelden van fotografie en van hout al van in mijn jeugd bij elkaar.”

Lieven Lefere ging naar de humaniora. Het was pas op zijn vijftiende dat de belangstelling voor de fotografie ging groeien, dank zij een oudere neef waarmee hij graag optrok en die in die richting studeerde in Antwerpen. Na het secundair trok hij naar de KASK in Gent om er fotografie te studeren. Hij had verschillende docenten, onder wie Martien Van Beeck (°1957) en Annelies de Mey (°1959). Het is vooral die laatste in wie hij een belangrijke mentor erkent.

“Ik heb nooit zo’n passie gehad voor het documenteren van de werkelijkheid, van wat er is. Al van bij het begin heb ik de impuls gehad om zelf een werkelijkheid te creëren en die dan te registreren. Zelf een enscenering opbouwen, een decor en zelf een gebeurtenis boetseren om dat dan vast te leggen. Ik creëer een subrealiteit.” Hij sluit aan bij de denkers over fotografie die in de jaren ‘70 en ‘80 stelden dat er een groot spanningsveld bestaat tussen fotografie en werkelijkheid. In het begin van de fotografie dacht men dat er eindelijk een medium was dat objectief de realiteit kon vastleggen. We weten ondertussen dat de fotografie de schilderkunst heeft beïnvloed, schilders voelden zich bevrijd van de mimesis in de abstractie, later neigden de fotografen naar de schilderkunst en nog later gingen kunstenaars weer schilderijen maken die leken op foto’s.