OKV2012.4
De stad, de fotografie. Liefde op het eerste gezicht. Onvoorwaardelijke liefde. Stad en fotografie veranderen. Ieder volgens een eigen logica, ieder reagerend op de verandering bij de andere. Ieder nieuw moment van de stad roept er weer een fotograaf bij. Omgekeerd: iedere technische verandering van de fotografie maakt een nieuwe interpretatie van de stad mogelijk. De wijziging van de ene brengt een aanpassing bij de andere teweeg. Op elkaar inspelen. De geest van de een verandert die van de andere. De stad openbaart zich op een andere manier aan een statiefcamera dan aan een kleinbeeldcamera. Het rijke, fluwelige papier van de callotypie (van een papieren negatief wordt een positief beeld afgedrukt) past bij een pittoreske lezing van de stad, de oogverblindende scherpte van de glasplaat en zilverbromidedruk past bij een objectiverende lezing van een zich moderniserende stad. Niets bederft deze eindeloze slow tussen stad en fotografie. Die wordt tot vandaag gedanst.
De stadsfotografie van de negentiende eeuw wordt overal, in alle historische steden van Europa volgens dezelfde regels gemaakt. Geen lokale stijl die recht doet aan de verschillen tussen de steden. Dat is schokkend en teleurstellend.
En hoe worden mensen hier gemist! Je ziet geen stadsbewoners, geen beweging, geen kledij uit een andere tijd. Mensen brengen leven in het beeld; juist zij fascineren ons. Zonder hen opnieuw: teleurstelling.
