OKV2009.2
Een gewoon rijhuis in de metropool van Vlaanderen. Enkel een affiche aan het raam laat vermoeden dat hier iemand woont die interesse heeft in beeldende kunst. Nadia Naveau is een nog jonge vrouw, maar met welk palmares!
De sculpturen van Nadia Naveau - Een goed beeld, dat proef je
Archief
Links: Red One, 1999, gips en acryl, 200 x 95 x 150 cm
Rechts: Aux Armes et Caetera, 2007, keramiek, 85 x 40 x 52 cm
Mannetjes met helmen
Een warme en spontane vrouw opent de deur en nodigt uit om binnen te komen in het universum dat ze deelt met haar partner. Hier wonen Nadia Naveau en Nick Andrews. Zij maken allebei beelden zij het dat hij schildert en zij voornamelijk driedimensionaal werkt. Alhoewel, de tekening is bij een beeldhouwer nooit ver weg.
Nadia Naveau werd te Brugge geboren in 1975. Ze studeerde beeldhouwen aan de Antwerpse academie en kreeg er les van Wilfried Pas, nu is ze daar zelf docente. Ze heeft wel nog eerst drie jaar in het Hoger Instituut gestudeerd en gewerkt, ze was bij de laatste lichting studenten toen het instituut nog te Antwerpen gevestigd was. In die periode exposeerde ze in Galerie De Zwarte Panter een aantal werken.
De Red One vormde een zeer opvallende aanwezigheid in het uitstalraam in de Hoogstraat. Het is een beeld uit gips en acryl, een nogal mollige figuur, met een hoofd als een omgekeerde bloempot, die wijdbeens de ruimte rond zich inneemt. Uiteindelijk blijkt dat merkwaardige hoofddeksel een helm te zijn die het hele gezicht bedekt en eigenlijk ook deels vervangt.
"Ik heb altijd iets gehad met het soort heroïsche beelden en oorlogsmonumenten die je in het stadspark vindt. Mannetjes met helmen en soldaatjes zijn een inspiratiebron." En ze toont een beeld dat in diezelfde tentoonstelling te zien was: Monument. Het is een compositie van een viertal bronzen soldaatjes die een soort jakobsladder vormen, ze gaan heldhaftig in de aanval. Ze staan op een sokkel uit hetzelfde materiaal. Die sokkel is als een conservenblik en ik vermoed dat dit geen toeval is, een blikje kanonnenvlees zou best kunnen. De sokkel speelt hier een grote rol in de relativering van het heldhaftige beeld. Het is grappig, cynisch ook.
Ze experimenteert met keramiek en maakt Hug-0-Bulls, een werk dat Willy Van den Bussche van het toenmalige PMMK te Oostende aankocht. Het stelt twee buldoggen voor met elk een verschillend hoofddeksel: de ene een Schots, de andere een Engels. Het is een belangrijk moment voor haar: "Ik heb er de directheid van keramisch werk ontdekt, je hoeft geen mallen te maken, je boetseert en het is daar."
