OKV2005.3
Ik verzeker je, dat van een groot aantal vrouwen van hoge, middelhoge en lage rang, hetzelfde gezegd kan worden, van welke vrouwen, als men er goed op wil letten, men kan zien, dat ze gedurende hun weduwschap hun heerlijkheden in een even goede staat hebben onderhouden en nog onderhouden, als hun echtgenoten het deden tijdens hun leven en die evenzeer geliefd zijn bij hun onderdanen. Er zijn er ook, die het beter doen, want er is geen twijfel over, al vinden mannen van niet, dat, hoewel er domme vrouwen zijn, er ook velen zijn, die een betere intelligentie hebben en een levendiger rechtskundig inzicht dan heel veel mannen, nietwaar? Als hun mannen deze vrouwen zouden hebben geloofd of hetzelfde inzicht hadden gehad, dan zou dit veel profijt voor hen hebben opgeleverd.
(Christine de Pizan, Het boek van de stad der vrouwen, 1405)
Mechelen was vijftig jaar lang de geliefde verblijfplaats van Margareta van York, de weduwe van de laatste Bourgondische hertog Karel de Stoute, en van haar stiefkleindochter en metekind Margareta van Oostenrijk, weduwe van een Spaanse en een Franse prins en landvoogdes in naam van haar vader, keizer Maximiliaan I.
Wat blijft er over van vrouwen uit vervlogen eeuwen? Textiel, juwelen, portretten, papier, gedachten? Als dergelijke souvenirs bestaan, kunnen ze ons dan iets leren over de manier waarop hun draagsters lang geleden het vrouw-zijn ervoeren, en zo ja, verschilt hun manier van de hedendaagse, of zijn er duizend manieren? Betekent het iets voor een stad, dat ze ooit aan vrouwen toebehoorde?
