Tijdens het nieuwe kunstenfestival Come Closer, in de zomer van 2024, ging Stef Van Looverens performance Confessions in première in De Singel in Antwerpen. Eind oktober werd die ook vertoond in De Brakke Grond in Amsterdam. Van Looverens werk bestaat steevast uit een kruisbestuiving tussen beeldende kunsten en performance. Zo zijn ook tijdens Confessions beeldende werken onderdeel van de performance.
Stef Van Looveren, Confessions, De Singel, Antwerpen
Stef Van Looveren (die/hen/hun, 1992) rolde organisch in het kunstenaarsbestaan. “Ik heb kunst niet meegekregen van thuis uit”, vertelt die. “In de middelbare school kreeg ik tijdens de les Nederlands een creatieve opdracht. We moesten de stad intrekken en foto’s maken. In die periode begon ik op zoek te gaan naar mijn identiteit, maar ik zat op een katholieke school, in een technische richting, helemaal niet op mijn plaats. Na de fotografieopdracht moedigde mijn leerkracht me aan om verder te gaan in een artistieke richting en belandde ik in het kunstonderwijs. Dat bleek een verlossing.”
Fotografie bleef nog lange tijd hun verkozen medium, ook later op Sint Lucas in Antwerpen. Hun persoonlijke ontwikkeling bleef samengaan met het artistieke, met als voornaamste output zelfportretten en portretten van mensen rondom hen. Lichamelijke expressie was daarbij een belangrijk onderwerp. “Van zodra ik het nachtleven begon te ontdekken, wilde ik die omgeving vastleggen. Je had toen clubs waar iedereen zo opgetut mogelijk naartoe trok. Ik wilde tonen hoe je via het uiterlijk bepaalde normatieve opvattingen heel speels kunt maken, hoe je buiten de lijntjes kunt kleuren.” Het werd een totaalonderzoek, zowel persoonlijk als artistiek: naar hun eigen identiteit en expressie, maar ook naar een sociale dialoog. “Wanneer je je expressief uitdrukt, bots je op mensen met andere ideeën. Er is soms een gewelddadige balans tussen vrijheid en de wereld. Onbedoeld sloop er zo ook een politieke ondertoon in mijn werk.”
