In Mechelen begint op 21 augustus 1882 het levensverhaal van Rik Wouters, zoon van een houtkapper in een van de vele meubelateliers van de Dijlestad. Op zijn twaalfde wordt Rik van school gestuurd en gaat als ‘sculpteur’ aan de slag in het atelier van vader Emile Wouters. Onder impuls van Theo Blickx zet hij de stap naar het artistieke beeldhouwen. Hij volgt lessen aan de Mechelse en Brusselse Academie voor Schone Kunsten. De periode in Mechelen en Brussel vloeien in elkaar over. Rik Wouters pendelt heen en weer.
Hélène of Nel Duerinckx vertelt in haar ‘memoires’ hoe ze op zestienjarige leeftijd de jonge academiestudent verleidt. Rik en Nel trouwen in 1905 en de volgende vijf jaar wonen ze in Bosvoorde aan de rand van het Zoniënwoud. Rik tekent, schildert, etst en boetseert beelden die hij in gips en som in brons laat gieten. In 1911 is zijn werk te zien op het salon van La Libre Esthétique in Brussel, toen de toonaangevende tentoonstellingsvereniging van het land. Critici en verzamelaars merken Rik Wouters op. In 1912 sluit hij een contract met Georges Giroux, een belangrijkrijk kunsthandelaar.
In 1914 moet Rik onder de wapens om België te verdedigen tegen het binnenvallende Duitse leger. Zijn compagnie vlucht naar Nederland. Na enkele maanden krijgsgevangenenkamp trekken Rik en Nel naar Amsterdam. Daar ontdekt men de oorzaak van zijn jarenlange stekende hoofdpijn: kanker aan het bovenkaakbeen. Operaties verminken zijn gelaat maar brengen geen genezing. Rik Wouters overlijdt op 33-jarige leeftijd, aan de vooravond van zijn tentoonstelling in het Stedelijk Museum.
De kunst van Rik Wouters is een fauvistische liefdesverklaring aan de vrouw van zijn leven: Nel. Ze leefden arm maar gelukkig, tot de veelbelovende kunstenaar in 1916 te Amsterdam overlijdt aan kanker. Dit is het beeld van het leven en de kunst van Rik Wouters dat velen blijven koesteren. Maar is dit een juist beeld?
