Met Ai Weiwei (1957) brengt het Emile Verhaerenmuseum een echte wereldster naar het kleine Sint-Amands. De expo Life, Revolt, Poetry behandelt dat deel van zijn oeuvre waarmee hij zich tegen onrecht verzet. Achter de aanklachten schuilt ook een verhaal over een liefde die zelfs de moeilijkste omstandigheden overleeft: die voor zijn vader, en voor de poëzie.
Ai Weiwei, foto: Gao Yuan
Weinig kunstenaars hebben de internationale uitstraling en artistieke reikwijdte van Ai Weiwei. Al drie decennia is hij een van de invloedrijkste stemmen in de hedendaagse kunst. Tegelijk maakte zijn kritiek op de autoritaire staat China hem in eigen land persona non grata.
Zijn oeuvre laat zich moeilijk in enkele woorden omschrijven, met ideeën die soms de vorm aannemen van sculpturen en readymades, dan weer van videokunst of foto’s. Van tijd tot tijd ontwerpt hij architectuur en monumentale installaties, vaak op een schaal die museumzalen en publieke ruimtes overstijgt.
Zo nodigde hij tijdens Documenta 12 (2007) in Kassel 1.001 Chinezen uit om Europa niet als abstract idee, maar als geleefde realiteit te ervaren. Van duizenden reddingsvesten en een gigantische opblaasbare reddingsboot maakte hij indringende monumenten voor vluchtelingen. En in de nasleep van de zware aardbeving in Sichuan in 2008 bracht hij met 5.000 kleurrijke schoolrugzakken een sculpturale ode aan de omgekomen kinderen.
Dit najaar exposeert Ai Weiwei niet in het Tate Modern in Londen, de Albertina in Wenen of Martin-Gropius-Bau in Berlijn, maar in het Emile Verhaerenmuseum in Sint-Amands aan de Schelde. De wereldberoemde Chinese kunstenaar en activist kiest voor een provinciaal museum dat zich buigt over leven en werk van de Vlaamse dichter Emile Verhaeren (1855-1916). Geen voor de hand liggende keuze, of toch?
