Permeke - De expressie van het diepmenselijke

In deze publicatie lees je hoe Constant Permeke, wiens oeuvre weliswaar tot het expressionisme wordt gerekend, een veelheid aan registers geïnspireerd door het modernisme en het humanisme exploreerde. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog was hij al vertrouwd met de internationale kunststromingen en het ontluikende modernisme. Vijf jaar verbleef hij op het Britse platteland, ver van het rauwe oorlogsgeweld en het artistieke leven. In deze periode van isolatie ontwikkelde hij een heel persoonlijke stijl, met aandacht voor het diepmenselijke. 

In ‘Tussen zee en polders’ komen deze voor Permeke inspirerende plekken aan bod. Ze duiken op in zijn schilderijen, samen met de vissers en de landbouwers, die net als hij innig verbonden waren met de natuur. Permeke schilderde zijn leven lang de zee, die hij zag als een weerspiegeling van zijn eigen emoties. En zoals hij in Oostende in de jaren 1920 zich tussen de vissers mengde, zo begaf hij zich in Jabbeke tussen de boeren.

Was, ten slotte, het jaar 1929 een artistiek hoogtepunt? En wat betekende het expressionisme voor Permekes werk? In de jaren 1920 kreeg Permeke internationale erkenning. Hij nam deel aan belangrijke tentoonstellingen in binnen- en buitenland, samen met grote namen uit de kunstgeschiedenis, zoals Georges Braque, Amedeo Modigliani, Ossip Zadkine, Pablo Picasso en vele anderen. Zijn succes reikte van Frankrijk over Nederland, Zwitserland, Zweden tot zelfs in Brazilië. In de internationale pers werd hij bewierookt als “de meest prominente figuur van zijn generatie”, “misschien de grootste schilder van Europa”, “de diepste, de meest menselijke”.